تاریخ آخرین ویرایش : چهار شنبه،25-1-1400
تعداد بازدید :115

بند هفتم ماده چهل و سوم برنامه سوم توسعه شهر تهران(پیاده راه ها)

در این مطلب به موضوع پیاده راه اشاره داشته و در ابتدا لازم می دانم توضیح جامعی از این واژه بیان کنم و سپس به دیگر توضیحات در این خصوص بپردازم.
پیاده راه یا گذرگاه پیاده به هر نوع گذرگاه گفته می شود که ویژه عابرین پیاده باشد. پیاده راه در مراکز شهری، کنار جاده های بیرون شهر یا گردشگاه های طبیعی ساخته می شوند. پیاده راه یا محدوده های پیاده بخشی از فضاهای شهری هستند که بنا بر برخی دلایل ویژه و دارا بودن برخی پتانسیل های فرهنگی، گردشگری، تجاری و ...  در کلا و یا در بخشی از ساعات شبانه روز کاملا بر روی حرکت سواره بسته شده و صرفا به آمد و شد رهگذران و پیاده ها اختصاص می یابند.
پیاده راه ها نه صرفا برای کارکردهای فیزیکی و ترافیکی، یا پدیداری و گسترش برخی کاربری ها یا دلایل اقتصادی بلکه به منظور گسترش پیوند ها و ارتباطات و اندر کنش های اجتماعی-فرهنگی و ساخت فضای انسانی در عرصه همگانی مورد توجه قرار گرفته اند. این مناطق ممکن است از آغاز برای گذر و آمد و شد پیاده ها و رهگذران ساخته شده باشند و یا اینکه خیابان هایی باشند که به پیاده راه ها تغییر کاربری داده شده باشند. از اثرات و کاربردهای اجتماعی پیاده راه ها می توان به برگزاری و ارائه شکل های مختلف نمایشگاه ها، فستیوال ها و هنرهای خیابانی و ... اشاره کرد. وجود پیاده راه های جاذب جمعیت و شکل دهنده تعامل اجتماعی هم حاکی از تمدن، مدنیت و هویت هر شهر و هم تقویت کننده آن است.
نخستین اقدام در زمینه جداسازی آمد و شد سواره از پیاده در سال 1858 توسط شهرساز آمریکایی به نام اولمستد انجام گرفت. نخستین پیاده راه جهان از سال 1913 در بوئنوس آیرس اجرا شد.
پیاده راه در محدوده تاریخی و مرکزی شهرهای اروپایی برای نخستین بار در منطقه ای محدود و محلی و پس از جنگ دوم جهانی در مرکز شهر آسن آلمان راه اندازی شد و در پی آن پیاده راه های تاریخی -تجاری بیش تر شهرهای تاریخی اروپا از پایان دهه 1950 تا 1975 ساخته شد. برنامه هایی جهت اجرا شبکه بهم پیوسته پیاده شهری در دهه نخست سده 21 در بیش تر شهرهای اروپایی تدوین شد.

معمولا پیاده راه ها در سه دسته تقسیم بندی می شوند:
الف) پیاده راه هایی که هیچ وسیله نقلیه ای اجازه گذر در آن ها را ندارد.
ب) پیاده راه هایی که بعضی وسایل نقلیه بسیار کم سرعت اجازه گذر از میان آن ها را دارد.
ج) پیاده راه هایی که در ساعات ویژه ای از روز(معمولا عصرها) و یا روزهای ویژه ای از هفته یا سال اجازه تردد وسایل نقلیه را ندارند.
در خصوص موضوع مطروحه می بایست به بند هفتم ماده چهل و سوم برنامه سوم توسعه شهر تهران اشاره کنم که مفاد آن به شرح ذیل می باشد:
"ساماندهی و بهسازی فضاهای شهری، پیاده راه ها، بنا ها و محوطه های با ارزش تاریخی و نقاط عطف محلات"
 به عنوان مثال از بازار تهران یاد کنیم که این بازار از مراکز اقتصادی و تاریخی شهر و از جاهای دیدنی تهران است که در سال 1356 در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید. این بازار دارای پیاده راه است که به تسهیل آمد و شد و کاهش حجم ترافیکی و ایجاد پهلوگاه جهت بارگیری، کمک شایانی داشته است. اجرای این پیاده راه جهت عبور و مرور راحت تر زنان، کهن سالان، معلولان و نابینایان بسیار حائز اهمیت است. این پیاده راه این فرصت را ایجاد کرده تا شاهد یک فضای عمومی دلپذیر جهت گفتگو و مراوده میان ساکنان، کاسبان، گردشگران و دیگر افراد باشیم. حال اینکه در خصوص پیاده راه ها در سطح شهر، چه عواملی را می توان عنوان و اجرا کرد که به مطلوب ترین حالت ممکن رسید، کاری است که می بایست میان گروه های معماران و شهرسازان مطرح و مورد مطالعه قرار گیرد، به عنوان نمونه هویت بخشی به مکان، متناسب با ساختارهای اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی محدوده، ممانعت از ورود موتورسیکلت سواران به داخل محدوده پیاده راه، شناسنامه کردن باربرها جهت ساماندهی آن ها و ... از دسته موضوعاتی است که می بایست بر اساس میزان ضرورت به آن ها پرداخته شود.
در پایان می بایست بگوییم که یکی از روش های توسعه، انتقال تجربیات است، پس ایجاد پیاده را ها را به عنوان یکی از موفق ترین تجربه ها می توان به سایر شهرها نیز تسری داد.
                                                                                        دکتر فاطمه عباسی، معمار و پژوهشگر

 



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید