تاریخ آخرین ویرایش : شنبه،7-10-1398
تعداد بازدید :74

دزفول؛ شهر موشک‌ها

ساعت ۱۵:۳۵ روز ۲۸ آذرماه ۱۳۶۱ بود. دو سال و دو ماه از شروع جنگ می‌گذشت و عراقی‌ها که از شکست‌های اخیرشان در نبرد با رزمندگان ایرانی کلافه و سردرگم شده بودند، به ویران کردن شهرها روی آوردند. دزفول اولین شهری بود که به طور گسترده هدف موشک‌های بعثی قرار گرفت و خانه ۲۰۰ نفر از اهالی شهر روی سرشان آوار شد. از لا به لای آوار، خون و جنازه بود که بیرون می‌زد؛ کودک، بزرگ، پیر، جوان… عراقی‌ها با موشک‌های زمین به زمین، ۶۲ نفر از مردم دزفول را شهید کرده و ۲۸۷ نفر را مجروح کرده بودند. این شروع موشک‌بارانی بود که سایه‌اش تا ماه‌ها و سال‌های بعد هم بر سر این شهر ماند تا دزفول «بلد الصواریخ» یا «شهر موشک‌ها» لقب بگیرد.

تا آن زمان نیروهای نظامی عراق با وجود برخورداری از به‌روزترین تجهیزات جنگی و نیروی انسانی، شکست‌های سنگینی از رزمندگان ایران خورده بودند و صدام که چندماه قبل پیشنهاد آتش بس‌اش از سوی ایران رد شده بود، با موشک‌باران شهرها قصد داشت ضعف‌های نظامی خود را جبران کرده و به مسئولان جمهوری اسلامی ایران فشار بیاورد. ارتش او اگرچه قبل از بمباران مردم دزفول، بارها مناطق مسکونی ایران را زیر آتش گرفته بود اما حمله به دزفول، اولین حمله در ابعاد گسترده، آن هم با موشک‌‏های زمین به زمین به حساب می‌آمد. یکی از مهم‌ترین اهداف رژیم بعث عراق از بمباران و موشک‌باران شهرها به ویژه دزفول این بود که با از بین بردن زیرساخت‌های اقتصادی و ناامن کردن شهرها، به مردم ایران بگوید که از مقاومت دست بردارند؛ تاکتیکی مرسوم در جنگ که به فشار غیرمستقیم به طرف مقابل برای عقب‌نشینی از مواضع سیاسی و دفاعی تعبیر می‌شود.

این در حالی بود که مردم دزفول در دو سالی که از جنگ می‌گذشت با شهامت و قدرت در مقابل عراقی‌ها مقاومت کرده بودند و در شرایطی که نیروی دشمن تا حدود ۲۰کیلومتری این شهر رسیده بود، مردم تا زمان رسیدن نیروهای نظامی به منطقه، با دست خالی از شهر دفاع کردند و دشمن مجبور شده بود به پشت رودخانه کرخه عقب‌نشینی کند. بعد از پیروزی انقلاب هم که گروهک‌های منافق به ویژه گروهک «خلق عرب» وابسته به رژیم حاکم عراق در خوزستان شروع به ایجاد ناامنی کرده بودند، مردم دزفول نقش مهمی در سرکوب این گروهک‌ها ایفا کردند. با این حساب، دزفول سد بزرگی مقابل عراق در دستیابی به اهدافش به حساب می‌آمد.

از سوی دیگر، از نظر موقعیت سوق‌الجیشی، دزفول برای صدام یک شهر استراتژیک و نظامی بود؛ شهری که دروازه شمالی خوزستان لقب داشت و بعد از شروع جنگ تحمیلی، دشمن برای تصرف خوزستان باید ارتباط شمال این استان را با بقیه کشور قطع می‌کرد. به همین دلیل هم بود که وقتی در زمان جنگ، عراق می‌خواست شهرهای خوزستان را بمباران کند، دزفول در صدر فهرست شهرهایی بود که نامشان از رادیو اعلام می‌شد. صدام چنان فشار حملاتش را بر دزفول زیاد کرده بود که در ۸ سال جنگ تحمیلی، نیروهای نظامی‌اش ۱۷۶ موشک غول‌پیکر «فراگ ۷» و «اسکاد» را به این شهر شلیک کردند و هواپیماهای دشمن ۴۸۹ بمب و راکت بر سر مردم بی‌دفاع دزفول فرو ریختند. آتشبارهای عراق هم با شلیک ۵۸۲۱ گلوله توپ نقاط مختلف این شهر را ویران ساختند.

به دنبال این حملات حدود ۱۹۵۰۰واحد مسکونی، تجاری، آموزشی و مذهبی در دزفول بین ۲۰ تا ۱۰۰ درصد خسارت دیدند و شهر به ویرانه ای سراسر خاک تبدیل شد. ۲۶۰۰ نفر از اهالی این شهردر طول جنگ شهید و ۴۰۰۰ نفر جانباز شدند. همچنین سهم دزفول از جنگ ۴۵۲ آزاده و ۱۴۷ مفقود بود.

آرزو رستم‌زاد

برگرفته از روزنامه اطلاعات 

 



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید