تاریخ آخرین ویرایش : شنبه،6-2-1399
تعداد بازدید :83

روزگار کرونایی من

هنوز درست نمیدانم چه شده، همه چیز چنان به سرعت و گنگ رخ داد اصلا متوجه نشدم. از آغاز این ماجرا تا امروز چنان گرفتار و پر مشغله بودم که فرصت فکر کردن هم پیدا نکردم! اما صدها سوال در ذهنم شکل گرفته است. مرور سابقه بیماری های واگیردار نشان از آن دارد که همه گیری حتی دنیا گیری اتفاقی جدید نیست. آخرین دنیا گیری نیم قرن پیش بوده است، آنفولانزای هنگ کنگی[1] که به سرعت دنیا را پیمود و جان یک میلیون انسان را گرفت. خانواده ویروس کرونا هم سابقه طولانی در همه گیر شدن دارند پیش از این کرونا[2] سارس و مرس هم تجربیات مشابهی بودند که دنیا گیر نشدند. اما اینبار موجی از وحشت دنیا را و البته من را فرا گرفت. شاید چون هیچ وقت خطر را چنین نزدیک نمی‌دیدم، به فاصله دو روز پیش از خبر ورود کرونا به ایران، در مرکز شهر بی هیچ ترسی قدم می زدم و در مورد اینکه شایعات کرونایی حقیقی است یا نه حتی فکر نمیکردم.

امروز مانند سایرین چشم انتظار روزگار پساکرونا با همه تغییراتی که ایجاد خواهد کرد یا شاید هم ایجاد نکند هستم، اگر چه دوران کرونا من را مانند دیگران در شرایطی دشوار قرار نداده و تنها پیاده‌روی‌های گهگاه در سطح شهر را از زندگی من حذف کرده است. مسلما نداشتن دیدارهای مرسوم سالانه اتفاقی جدید در زندگی من محسوب می شود و البته برای افراد اجتماعی تر و با مراودات اجتماعی بیشتر سخت بوده است.

 همه چیز مانند امتحانی غافلگیرانه از بشریت است. به چه میزان آماده چنین بحرانی بودیم؟ همیشه در مقالات علمی و غیر علمی، فیلم های مستند و تخیلی چنین همه گیری هایی را دیده بودیم، به فاصله چند روز قبل از آغاز قرنطینه مستندی از اپیدمی‌های مرگبار در آفریقا دیدم بی آنکه تصور کنم فردا همین ماجرا در شهر خودم رخ می دهد. شهری که هزاران بحران را تجربه کرده بود و ما اینگونه آسوده خاطر برایش چنین بحرانی متصور نبودیم.

بهترین و زیباترین روزهای سال در تهران یکی پس از دیگری سپری می شوند و من در قرنطینه خود خواسته هستم، قرنطینه ای که شاید از سالها پیش با کمتر شدن مراجعات حضوری و انجام امور از بنا شده بود و کرونا تنها درب این بنا را قفل کرد. آهنگ زندگی من با تغییرات اندکی ادامه دارد، در بعضی موارد تندتر و در برخی موارد کندتر مانند گذشته بی هیچ تغییری فعالیت های روزمره پیش از کرونا را انجام میدهم هرچند مشغله ام بیشتر شده و تفریحاتم کمتر اما بیش از هر زمان خودم را یافته ام. وابستگیم به تکنولوژی که در این دوران موهبتی محسوب میشود باعث شده است نه تنها ارتباطات محدودم قطع نشود که عمیق تر هم شده. هرچند که ملاقات های حضوری کیفیت های غیر قابل شبیه سازی دارند که از آنها محروم شده ام.



[1] Hong Kong flu H2N2

[2] CovID19

شهباز غفوری



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید