تاریخ آخرین ویرایش : چهار شنبه،22-12-1397
تعداد بازدید :29

روز نو

نوروز هنگام نو و هنگامة نو است. نوروز روز نو و زمان نو و ساعت نو است و همان ارج زمان و اوج آن است. اگر روز نو به دیگر روز برتری دارد و باید آن را گرامی داشت و تبریک گفت از آن جهت است که نو بودن آن ما را به جوهر زمان که همان ' آن' و اینک ' آن' است آشنا میسازد. زمان حقیقت خود را نه در گذشته و یا آینده که در حال، یعنی این زمان آشکار میسازد. ما حال را ' اینک زمان' تعریف میکنیم و نوروز نیز حقیقت خود را نه در روز گذشته یا روزهای فردا که در روز نو، اینک روز مینماید. کسی که عارف وقت خویش است صوفیابنالوقت باشد ای رفیق بس قدر نوروز می داند..از بتان "آن" طلب ار حسن شناسی ای دل کاین کسی گفت که در علم نظر بینا بود.

عرفان حقیقی عرفان به وقت است، و نوروز وقت نیکویی است. احوال گذشته را به مورخان بسپارید و اوضاع آینده را به بختنویسان و پیشگویان بسپرید اما وقت خویش این وقت حال و حضور را خود سپاس دارید و حمد خدایی را گویید که خود حمد خویش گفته است هوالذی حمد نفسه. نوروز شهود زمان است و خداوند را در این شهود نو و روز نو حمد میگوییم و چون الله مع العبد فی شهوده پس در حال سپاس خویش شاد مان که او با ماست.

شادی حقیقتی جز این نیست و معمار راستین نوروزش را چنین به شادی سازد و سراید..

  سید موسی دیباج 

 



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید