تاریخ آخرین ویرایش : چهار شنبه،22-11-1399
تعداد بازدید :87

زنده اندیشان به زیبایی رسند

ساده انگاری است اگر تصور کنیم که گذشته های دور زندگی رسم و شیوه ای بهتر داشته و مردم در کمال آسایش می زیسته اند. بعضی، از ایام قدیم با شیفتگی و حسرت و اندوه یاد می کنند. به اصطلاح امروز نوستالژی باز ها، گذشته را بهتر از امروز می دانند. نعمت نسیان که خداوند به بشر مرحمت فرموده سبب شده که انگیزه حیات از بین نرود، آدمی خاطرات بد را فراموش می کند  و خوبی ها  برایش  به جا  می مانند. 

اما واقعیت این است که گذشته ها هم مانند امروز نوسانی داشته بین خوبی و بدی. سختی هایش البته صد چندان بوده. این همه اسباب آسایش در خدمت آدمی نبوده. برای رفتن از نقطه ای به نقطه دیگر - در همین تهران - مردم مجبور می شده اند ساعت ها پیاده روی کنند تا از محله ای به محله دیگر بروند. اما اینکه حال مردم بهتر از امروز بوده قابل کتمان نیست. تردیدی نیست که میزان ثروت و امکانات رفاهی عمومی بسیار بسیار کمتر از امروز بوده است. سالخوردگان خاطرات فراوانی از این حال خوب دارند. حتی کسانی که کودکی و نوجوانی شان را در سال های سخت دوره جنگ گذرانده اند، به یاد می آورند که «حال» آدم ها  بهتر  بوده. 

زندگی در سرزمین مادری ما، هرگز آسان نبوده. مناطق بیابانی و نیمه بیابانی و کوهستانی که بیشتر خاک کشور ما را تشکیل می دهند، لاجرم زندگی آسانی را برای ساکنانش مهیا نمی کنند. مهم ترین عنصر برپایی تمدن و حیات که آب است در اینجا آسان به دست نمی آمده. سنت زندگی ایرانی با تلاش امیدوارانه برای زندگی عجین شده است. لذت جویی حلال و اخلاقی و استفاده تمام و کمال از نعمت های خداوند راه و روش پیشینیان ما بوده. آنها با همین خصلت ها چنان امیدوارانه به زندگی نگاه می کرده اند که توانسته بودند با اجرای سازه های عظیم دست کند و در طول سالیان متمادی قنات هایی حفر کنند که آب را از ارتفاعات به دل دشت و بیابان ببرند و بذر تمدن و زندگی را بارور کنند. چنین تلاش طاقت فرسایی جز به نیروی امید و جز با امید به آینده  چگونه  به  نتیجه  می رسید؟ 

ایرانیان آموخته بودند که از کمترین امکانات بیشترین بهره را ببرند. به ترکیب خوراک های قدیمی نگاه کنید؛ «اشکنه» - که امروز پختن و خوردنش را فراموش کرده ایم یا تخفیفش می دهیم - شاهکار لذت جویی و حظ بردن از زندگی است. ما ایرانی ها با یکی دو لیوان آب و مشتی آرد و نیمه ای پیاز یا هر گیاه معطر دیگر خوراکی لذیذ برپا می کردیم. مردم سفره نان شان را پهن می کردند، با آب و دان اشکنه تریدی می ساختند و  به  سرخوشی  می خوردند. 

ایرانیان با زندگی نسبتی شگفت انگیز داشته اند. سختی را جزیی از قانون حیات می دانستند و از تلاش برای غلبه بر آن دست نمی کشیدند. به نمونه های فراوان فناوری های ابداعی گذشتگان ما نگاه کنید. ببینید آنها با چه ابتکارات فنی و حتی اجتماعی زندگی شان را با «کیفیت» و حظ پیش می برده اند. بسیاری از این مثال ها را می توانید در مقالات جناب دکتر مرتضی فرهادی بیابید*. چنین بوده که درخت تناور تمدن در سرزمینی خشک و نیمه خشک بالیده و تمدنی پیچیده  و افتخارآمیز  از آن سر برآورده.

شاید امروز هم برای آنکه حال بهتری پیدا کنیم، بتوانیم تاملی در شیوه زندگی پیشینیان خود کنیم و ببینیم چگونه آنها در برابر سختی های بسیار سهمگینی که متحمل می شدند، تاب آوردند و دست از زندگی نشستند و امیدشان را از دست ندادند؟ مهم تر از همه، چگونه موفق شدند کیفیت زندگی خود را بهتر کنند؟ دست از زیبا بینی و زیبایی خواهی و زیبا پسندی - با وجود همه سختی ها - نکشند؟ سایه عزیز فرموده: «زندگی زیباست ای زیباپسند/ زنده اندیشان به زیبایی رسند» و گذشتگان ما سخت زنده اندیش بوده اند.

نیوشا طبیبی گیلانی 
دنیای اقتصاد


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید