تاریخ آخرین ویرایش : چهار شنبه،1-11-1399
تعداد بازدید :192

شهر یکی از دغدغه های من است


شهرها خاصیت مشترکی دارند و آن، تمرکز افراد در یک فضا، برای برآوردن خواسته های مشترک شان است. بنابراین تفاوت خواسته های مشترک افراد، در دوران گوناگون تاریخ است که باعث پیدایش نظریه های مختلف، درباره دلایل به وجود آمدن شهر شده است و عمده ترین اثر انسان بر روی کره خاکی ایجاد مجتمع های زیستی بالاخص شهرها می باشد، چرا که اغلب آثار به دلیل وجود شهرها و گسترش آن هاست که به وجود می آیند و رشد می کنند. توضیح کوتاه فوق بیانگر این است که انسان ها در شهرهایی که زندگی می کنند می بایست دارای یک سری امکانات باشند این امکانات با عنوان رفاه اجتماعی مطرح می شود. رفاه اجتماعی به معنای تأمین یک سطح حداقلی از امکانات و حمایت اجتماعی برای همه شهروندان یک کشور است. مبحث رفاه اجتماعی دارای شاخص های متعددی است که بنده در این بخش به موضوع سلامت اجتماعی می پردازم و بر خود لازم می دانم که بیان کنم هر فردی که به عنوان شهروند در یک شهر در حال نفس کشیدن است واجد شرایط برخورداری از سلامت اجتماعی است. انسان ها سرمایه های اجتماعی به شمار می آیند، پس می بایست در حفظ سرمایه های اجتماعی کشور کوتاهی نکرد و با رعایت حداقل حقوق آن ها به بهبود سلامت و روان جامعه کمک کرد. اگر در راستای ارتقای سلامت اجتماعی گام برداشتن سخت است لااقل در از بین بردن این مهم تلاش نکنیم و نگذاریم مردم به ستوه بیایند و دچار عوارض گوناگون شوند. نه تنها تهران بلکه استان های همجوار نیز چند روزی است درگیر آلودگی هوا شده اند، اگر در ابتدای سخنم توضیحات علمی کوتاهی را مطرح کردم برای این بود که بگویم انسان و شهر و سلامت و .... که موضوعات خیلی مهم دیگری در چند نقطه ای که گذاشتم وجود دارند، همه و همه در یک راستا حرکت می کنند و زندگی شان به یکدیگر مرتبط است. حتی اعضای یک خانواده هم حق و حقوقی دارند که باید به تمامی آن ها احترام گذاشته شود و حقی پایمال نشود چه برسد به افراد ساکن در یک شهر. نباید حق تنفس از انسان ها گرفته شود تا امورات دیگر روال عادی خود را داشته باشند. نفس کشیدن برای تمامی گروه های سنی بسیار دشوار شده و به درستی واضح است که سلامت اجتماعی افراد به خطر افتاده و این بیانگر تضییع رفاه اجتماعی است. حقوق از بین رفته افراد را به آن ها برگردانیم و حداقل با تعطیلی یک سری کارها در راستای جبران برآییم. روی سخن با شخص خاص و ارگان خاصی ندارم، روی سخنم با سرمایه های اجتماعی کشور است که نگذارند از امکانات حداقلی شان به مانند قدم زدن در یک کوچه محروم شوند.
به عنوان یک معمار همیشه نگران وظیفه خود دانستم از سرمایه های اجتماعی کشورم حمایت کنم.


دکتر فاطمه عباسی
معمار و پژوهشگر

 

عضو مرتبط : فاطمه عباسی  


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید