تاریخ آخرین ویرایش : چهار شنبه،22-11-1399
تعداد بازدید :73

نقش جدید والدین و معلمان

امسال بزرگداشت روز جهانی آموزش مصادف با بیست و چهار ژانویه در حالی برگزار شد که در سال گذشته، اکثر دانش آموزان و دانشجویان از حضور فیزیکی در فضاهای آموزشی محروم بوده اند و آموزش خود را به صورت آموزش های عمومی در صدا و سیما، محتواهای آفلاین یا کلاس های آنلاین گذرانده اند و عده بسیار زیادی از افراد خصوصا کودکان در سراسر دنیا به علت عدم دسترسی به امکانات آموزش از راه دوراز آموزش محروم شده اند. از دیگر معضلاتی که پاندمی و آموزش غیر حضوری با خود به همراه داشته، حضور یک باره و طولانی مدت دانش آموزان در فضای مجازی بوده است؛ فضایی که در کنار امکانات خوب و فراگیر، مشکلات و خطرات خاص خود را دارد. اگرچه خانواده ها اغلب در این نوع جدید از آموزش با فرزندان همراهی می کنند ولی به علت جدید بودن این تکنولوژی و تازگی زندگی و گذران مجازی، آشنایی زیاد و واضحی از این فضا و خطرات آن ندارند. بسیاری از کودکانی که اکنون «باید» در فضای مجازی تحصیل کنند، در سنینی هستند که تا چند ماه پیش اجازه نداشتند به تنهایی وارد فضای مجازی و شبکه های اجتماعی شوند. در زمینه امکانات فضای مجازی باید علاوه بر ظرفیت های آن، خطرات و امکانات کنترل آن به افراد خصوصا مسوولان آموزشی و والدین آموزش داده شود. یکی از اولین مواردی که باید مدنظر قرار گیرد زمانی است که کودکان با این ابزار سپری می کنند. در نظر داشته باشیم که در سیستم عادی آموزشی،کودکان چندین ساعت در خارج از خانه و در یک محیط مشترک با برنامه ای مشخص مشغول به تحصیل بودند که علاوه  بر آموزش برای آنها تفریح و تعامل با دیگر دانش آموزان و معلمان را به همراه داشت. در سیستم آموزشی فعلی، تمام این زمان در خانه و به صورت مجازی می گذرد. این به معنی چندین ساعت بی وقفه استفاده کردن از موبایل و تبلت و دیگر ابزارهای آموزش آنلاین است.کودکی که از درس فارغ شده حالا خواستار گذراندن زمانی آزاد و مفرح با انواع امکانات بازی در این فضاست. در این شرایط پدر و مادر علاوه بر آگاهی از انواع بازی که کودک، خواهان استفاده از آن است یا شبکه های اجتماعی که عضو است باید بر زمان استفاده از آن نیز نظارت داشته باشند.  ضمن اینکه تمایل کودک برای بازی های رایانه ای را بپذیرند و مدیریت کنند برای کاستن از زمان این استفاده ها باید راه حل های جایگزینی چون بازی های مهیج دسته جمعی در خانه یا بازی های فکری در نظر بگیرند. پس از شروع بحران کرونا در ابتدای آموزش آنلاین در ایران، پخش صدای معلمانی که در کلاس های آنلاین اصطلاحات فضای مجازی را اشتباه تلفظ می کردند در شبکه های اجتماعی، واکنش های متفاوتی را به دنبال داشت. عده ای سرزنش کردند که قشر فرهنگی جامعه چرا باید تا این حد با تکنولوژی روز و ادبیات آن بیگانه باشد، عده ای هم آنها را تشویق کردند که با وجود عدم آشنایی با این فضا به فکر آموزش دانش آموزان خود بوده اند. آنچه به نظر مغفول ماند این است که این دست مسائل باید زنگ هشداری برای تصمیم گیران کلان در زمینه توانمندسازی و آگاهی بخشی در عرصه جدید آموزش مجازی و تربیت نسل آینده کشور باشد. با آنکه نبودن در فضای مدرسه، کودکان را از مواجهه احتمالی با دیگر کودکان بدرفتار وزورگو دور می کند اما باید مدنظر داشت که فضای مجازی علاوه بر قلدری سایبری، خطرات به مراتب بدتری دارد و در آزار و اذیت اینترنتی محدودیتی وجود ندارد و اگر والدین از این خطرها آگاه نباشند، این آزارها در خانه ما، اتاق کودک ما و تحت حمایت ما اتفاق می افتد. ما ناگهان کودکان خود را در دنیای دیجیتالی فیلتر نشده و بدون مراقبت و نظارت کافی قرار داده ایم. البته که والدین نمی توانند و نباید در تمام ساعات شبانه روز در کنار کودکان باشند.  بنابراین باید ابزارهایی که کودکان استفاده می کنند را به فیلترهایی که مخصوص نظارت والدین است، مجهز کنیم.

رامین یزدان شناس
روزنامه اعتماد


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید