تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :597

نیشابور بر سر انتخاب ( شهرباغ یا خیال تکرار مینیاتوری تهران)

نیشابور در مرحله تصمیم گیری است. وقتی کودک بودم از پشت بام خانه همه پشت بامهای کاهگلی و مسجد جامع و ده طبقه از همه سو دیده می شد. ساختمانها همه یک طبقه بود . شهر بدون وجود کارخانه فولاد و توانیر و اتومبیلهای بسیار _چهره ای دوست داشتنی با کوچه باغها و صدای پرندگان داشت و امروز صحبت از آن است که فلکه و میدان دیگر معنایی در شهرسازی ندارند و محدودیتهای شهرهای اروپایی و یا آسیای جنوب شرقی را مطرح می نمایند که حتی تابلو مغازه ها چهره دیگری باید داشته باشد. 

و قبل از همه ابتدا باید مسئله حل شود و صورت مسئله این است: آینده نیشابور مانند دو هزار و اندی سال دیرینه حیاتش عبارتند از شهر باغ اما با متودی مدرن که طبیعت خود آنرا می سازد و یا تهران دیگری و دنبال روی از سیاستها و الگو بر داریهای شهری همانند تهران.

 آیا ما می خواهیم به سمت شهر باغ سازی و گسترش شهر در جهت زمینهای دیم یا غیر قابل کشاورزی که به  علت کم آبی بایر مانده _در قالب شهر باغ برویم. با توجه به اینکه نفت رو به کم شدن می باشد و انسان دوباره نیازمند زمین می شود واین سیل بی رویه مصرف که هر نفر از ما به اندازه یک فیل با خودروها مان و دیگر امکانات رفاهی انرژی مصرف می کنیم و با کم شدن استخراج نفت و پر هزینه شدن هزینه استخراج صدای آن در آینده نزدیک در خواهد آمد و اگر نفت هم داشته باشیم هزینه حفظ و امنیتش دیگر بالاست.

 تکنولوژی در دهسال یا پانزده سال  آینده اجازه خواهد داد که هر چند خانواده  با خرید یک دستگاه تصویه آب فاضلاب خانگی بتوانند آنرا صرف آبیاری باغی کوچک و تولید برق برای مصرف داخلی خانه نمایند. همانگونه نمونه های آزمایشی آن در آفریقای جنوبی هم اکنون دارد تجربه می شود.

و یا سیاستهای خاص عدم گسترش شهر با محدودیتهای تجاری ادامه خواهد داشت و بدین ترتیب خیابان اصلی شهر به محل ازدهام اتومبیلها و پاساژها تبدیل می شود و مساحت شهر قدیم را یکپارچه خواهند پوشاند و شاهد شهری با حیات دوازده ساعته در شبانه روز خواهیم بود و از ساعت نه شب به آنطرف شهر متروکه می گردد و حیات در شهرکها و روستاهای اطراف که دیگر هویت روستا را هم ندارند ادامه خواهد یافت.در این صورت وجود میدان معنا ندارد و از هم اکنون تخریب همه ساختمانها را در محدوده شهر قدیم برای احداث بزرگ راهها زیر گذرها در دهسال آینده باید در نظر گرفت البته اگر با وجود بحرانها بودجه ای برای تهران سازی در مقیاس کوچکتر وجود داشته باشد.

 این سوال اساسی است که شهرداری و مسئولین شهری باید در خط مش شهرسازی شهری همانند نیشابور پاسخی برای حداقل خودشان بیابند و تمام سمینارها باید در این جهت باشد بعد به فکر آرمان شهر و زیبا سازی شهری و رعایت اصول محدوده شهر قدیم باشند.

همچنین در قالب تهران هویت امروز شهری معنا ندارد. باید خاطرهها و گذشته را فراموش کرد اما در قالب شهر باغ از هم اکنون شهرداری از سودهای آنی خود صرف نظر می کند و با اجازه احداث شعبه های بانکی و قرض الحسنه ها و دفاتر ادرای و شهرداری در شهرکهای مسکونی اطراف شهر و دادن امتیازاتی برای پاساژهای تجاری در شهرکها اجازه گسترش اماکن تجاری را در اطراف شهر به صورت پایدار بوجود می آورد در این صورت شهر قدیم آرامش را دوباره تجربه می کند  و ترافیک و سر و صدا از میان خواهد رفت.

اما قیمت مغازهها و عوارض شهری در محدوده شهر قدیم کاهش خواهد یافت و سیاست شهرسازی سیاست تعادل نه تمرکز خواهد بود در این حالت میدان و تابلو مغازه ها مانند قدیم معنا خواهد داشت و در سالهای آینده کوچه باغهای شهر دوباره احیاء می گردد و می توان بدون ترس از اتومبیلها با دوچرخه این طرف آنطرف رفت و کودکانمان طعم آرامش نیشابور را همانند  کودکی ما  تجربه خواهند کرد زیرا زمانی همه این دشت شهر واحدی با محله های متفاوت در فاصله میان باغها از هم بوده است.

علیرضا بخشعلی



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید