تاریخ آخرین ویرایش : شنبه،14-4-1399
تعداد بازدید :67

چشمان نگران به پل تاریخی لنگرود

مدیر میراث‌ فرهنگی شهرستان لنگرود معتقد است مرمت پل خشتی این شهرستان براساس برنامه‌ریزی و با نظارت کارشناسان حرفه‌ای در حال انجام است، در حالی که برخی اهالی بومی‌ لنگرود می‌گویند مرمت این پل تاریخی توسط شهرداری و بدون در نظر گرفتن هر نوع ضابطه میراث فرهنگی اجرایی شده است.
به گزارش ایسنا، بومی‌های فرهنگ‌دوست شهرستان لنگرود و فعالان اجتماعی در صفحه‌های مجازی خود با ایجاد هشتگ «# من- نمی‌گذارم - پل - خشتی - لنگرود - بمیرد»، اعتراض خود را به بهسازی، تقویت و مرمت پل خشتی لنگرود باآجر وسیمان اعلام کرده اند و شهرداری را عامل این اقدام می‌دانند. به عقیده آنها، میراث فرهنگی به دلیل نداشتن اعتبار، نمی‌تواند چندان محل انتقاد باشد.
سید مهدی شمس، مدیر کل میراث فرهنگی و گردشگری شهرستان لنگرود دربارۀ عملیات مرمت این بنای تاریخی می‌گوید: لحظه به لحظه در عملیات مرمت با کارشناسان میراث فرهنگی استان برنامه‌ریزی‌ها صورت گرفته و در حال حاضر این اقدام نیز تحت‌ نظارت است. در مرمت این پل تاریخی در واقع یک کارشناس حرفه‌ای مشغول به کار شده است، نه یک بنّای ساختمان.
وی در پاسخ به این که برخی دوستداران میراث فرهنگی و فعالان اجتماعی و مردم بومی لنگرود نسبت به این مرمت معترض و معتقدند که با این اقدام حتی ظاهرِ پل به طور کامل تغییر کرده است، اظهار می‌کند: یک گروه کارشناس حرفه‌ای در این زمینه اظهار نظر کرده‌اند. حرف مردم عادی برای ما نمی‌تواند ملاک باشد، آنها ۳۰سال پیش و زمانی‌که مسیر عبور و مرور از روی پل را با سنگ لاشه‌ای پوشاندند کجا بودند و چرا اعتراضی نکردند؟ اقدامی که امروز در حال حذف آن هستیم تا هیچ مصالحی که در عرف و در بحث میراث فرهنگی قابل استفاده نیست، در این بنا استفاده نشود.
شمس با بیان اینکه پل خشتی لنگرود، یکی از نمادهای غرور مردم این شهر است، ادامه می‌دهد: دغدغه‌های مردم عادی را قبول دارم و به آنها احترام می‌گذارم، اما کارشناسان ما کسانی هستند که حمام گلشن در کاشان را مرمت کرده‌اند. نظر مردم عادی با کارشناسان زمین تا آسمان متفاوت است، بنابراین اگر کارشناسی در این زمینه اعتراض دارد با من تماس بگیرد تا در این زمینه صحبت کنیم.
او با تاکید بر اینکه مواد و مصالح مورد استفاده در این بنای تاریخی کاملا براساس اصول و ضوابط میراثی است، می‌افزاید: با این حال با چند بار بارش برف و باران در این محوطه، پل خشتی لنگرود بار دیگر به حالت اولیه خود برمی‌گردد.
مدیر میراث فرهنگی و گردشگری شهرستان لنگرود با بیان اینکه هیچ موردی در مرمت این بنای تاریخی نیست که بحث میراثی آن را زیر سوال ببرد، اضافه می‌کند: در گذشته ۵۰درصد این پل تخریب شده یا آسیب دیده بود.
شمس همچنین درباره‌ عبور و مرور وسایل نقلیه و مردم بر روی این پل تاریخی می‌گوید: هیچ وسیلۀ نقلیه‌ای امکان حرکت روی این پل را ندارد، چون مدتی است با ایجاد مانع، از این کار جلوگیری کرده‌ایم. از سوی دیگر مدت‌هاست که یک پل آهنی در فاصلۀ بسیار کمی از این پل ساخته شده است، اما مشکل این است که مردم حاضر نمی‌شوند قدری راه‌شان را دور کنند.
او همچنین در توضیح نوع مرمت انجام شده روی این بنای تاریخی اظهار می‌کند: از زمان آغاز مرمت این بنای تاریخی، عملیات جلبک‌گیری انجام شده و پاک‌سازی شیمیایی و پاک‌سازی خشک مکانیکی روی این بنا نیز در دست انجام است.
این در حالی است که علیرضا بندری، فعال اجتماعی، با ادعای اینکه مردم شهر لنگرود از مرمت پل تاریخی «لنگرود» که توسط مدیریت شهری انجام شده است ناراضی‌اند، می‌گوید: در مرمت این پل به جای استفاده از مصالح همگون با بنای تاریخی، از سیمان و آجر استفاده کرده‌اند.
وی با بیان اینکه حدود ۴۰سال است که به طور دائم از روی «پل خشتی» رد می‌شود، می‌گوید: بسیاری این بنا را به دوره صفویه نسبت می‌دهند، در حالی‌که براساس اسناد موجود، این پل متعلق به دوره ایلخانی و باقیمانده از حدود ۶۰۰سال پیش است.
این بومی لنگرود با اشاره به اینکه در طول این سال‌ها حتی یک بار هم ندیده است که از این پل حفاظت شود، ادامه می‌دهد: جا داشت برای حفاظت بهتر و بیشتر از این پل دست‌کم گاهی اوقات تردد روی آن را ممنوع می‌کردند. در حال حاضر برخی مواقع وسایل نقلیه از روی آن عبور می‌کنند، علاوه بر این که مسیر هرروزه بسیاری از مردم شهر است.
او با بیان اینکه دوستداران میراث فرهنگی بارها از شهرداران مختلف لنگرود خواسته‌اند که به این پل تاریخی توجه کنند چون این پل از نظر قدمت بیش از دیگر آثار تاریخی لنگرود قدمت دارد، تاکید می‌کند: بقیه آثار تاریخی پل کمتر از ۲۰۰سال قدمت دارند. پیش از این بنای تاریخی «گنبد پیر بهادر» که قدمتی حدود ۵۰۰سال داشت یا خانه «منجم‌باشی» متعلق به نخستین حاکم لنگرود یا خانه «دریابیگی» همگی تخریب شدند و در حال حاضر هیچ بنایی در این شهرستان، به جز پل لنگرود، متعلق به دورۀ ایلخانی یا قبل‌تر از آن نیست.بندری نسبت به استفاده از مصالح آجر و سیمان برای مرمت این پل تاریخی توسط شهرداری لنگرود هشدار می‌دهد و با بیان این‌که همه هزینه‌ها توسط شهرداری شهرستان تأمین شده است، می‌گوید: براساس چیزی که میراث فرهنگی شهرستان می‌گوید، هیچ پولی برای مرمت این بنا در اختیار نداشته‌اند تا هزینه کنند.
او اظهار می‌کند:‌ ما به عنوان فعالان و دوستداران میراث فرهنگی حاضریم در هر دادگاهی حاضر شویم و شهادت دهیم که مدیریت شهری مرمت این پل را بر عهده گرفته است. حتی شهرداری معتقد است که اقدام انجام شده برای این بنای تاریخی، مرمت نیست و این پل باید تقویت شود. درواقع براساس اصول اولیۀ مرمت، باید از نزدیک‌ترین مصالح به مصالحِ اولیۀ این بنا استفاده شود، در حالی که بنای تاریخی پل لنگرود با سیمان سفید در حال مرمت است.
وی با تأکید بر این که قیافه ظاهری پل به صورت کامل تغییر کرده و مانند گذشتۀ خود نیست، ادامه می‌دهد: مدیریت شهری مدعی است که بعد از چند سال بارندگی رنگ پل عوض می‌شود و شبیه به گذشته می‌شود.
بندری تأکید می‌کند: همه باید احساس مسئولیت کنیم. این پل خشتی متعلق به کارخانه یک کلوچه خاص نیست که با انداختن تصویر آن پشت جعبه‌های کلوچه برای آن تبلیغ کند. این هویت یک شهر است. شهرداری می‌خواهد از پل بار بکشد، در حالی که اگر همین مبلغ را صرف ساخت یک پل جدید می‌کردند و این پل برای عبور و مرور تعطیل و برای جذب گردشگران استفاده شود، تا دست‌کم ۱۵۰سال دیگر قابل استفاده است.
این بومی شهر لنگرود در توضیح وضعیت ظاهری پل لنگرود بیان می‌کند: دو عرشه کوچک در دو طرف این پل قرار دارد که در طول سال‌های گذشته یکی از آنها تخریب شده و به جای آن توسط شهرداری لنگرود پارکینگ احداث شده است، اما یک عرشۀ دیگر هنوز باقی است و در حال حاضر نیز بدنۀ اصلی پل در حال تغییر شکل ظاهری است.
او می‌گوید: ما به عنوان نهادها و سمن‌های میراث فرهنگی، معتقدیم که این اتفاق باعث تخریب پل می‌شود و شهرداری باید پاسخگو باشد. همه مردم آمادگی دارند که با کشیدن زنجیره انسانی دورتادور این پل حمایت خود را از آن اعلام کنند تا شاید توجه بیشتری به بنای تاریخی شود.
پل خشتی لنگرود چطور تاریخی شد؟
پل خشتی لنگرود روی رودخانه لنگر رودخان و در مرکز شهر لنگرود ساخته شده است. براساس معماری این پل، دو بازوی این پل مانند خفاش هشت طاقچه دارد. این پل از آجر و ساروج ساخته شده است.
در گذشته از کشور روسیه باربا بارکاس (یک نوع شناور روسی) از طریق رودخانه لنگرود که امروز یک رودخانه کم آب محسوب می‌شود به شهر لنگرود به عنوان لنگرگاه حمل و نقل می‌شد. اتاقک‌های متروکه و در حال تخریب در زمان صفویه و قاجاریه به عنوان اتاق تشریفات و گمرکی برای تجار روسیه و ایران به شمار می‌رفتند.
براساس برخی از منابع تاریخی، تا سال ۹۱۲هجری قمری در لنگرود فقط پل‌های چوبی وجود داشته و پل خشتی وجود نداشته است. این پل چهار و نیم متر طول دارد و ارتفاع آن از سطح رودخانه ۹متر و هفتاد سانتی متر است. پل تاریخی لنگرود با دو دهانه فراخ برای عبور شناورها روی رودخانه لنگر رودخان بین راه قدیم لاهیجان به لنگرود و درمرکز شهر لنگرود در کنار بازار ماهی فروشان ساخته شده است.

برگرفته از دنیای اقتصاد 



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید