تاریخ آخرین ویرایش : شنبه،22-9-1399
تعداد بازدید :128

کسی به فکر معلولان نیست

سوم دسامبر، مصادف با ?? آذرماه، از سال ???? و از سوی مجمع عمومی سازمان ملل متحد به‎عنوان روز جهانی معلولان اعلام شده است. بیش از ۵۰۰ میلیون نفر در جهان به‎دلیل نقص در سیستم مغزی، جسمی و حسی از معلولیت رنج می‌برند.
منشور سازمان ملل، روز معلولان را برخاسته از نیازهای افرادی می‏داند که باوجود محدودیت‌های حسی و حرکتی باید مانند دیگران از امکانات رفاهی و اجتماعی برخوردار شوند. آن‎ها دارای همان حقوق اساسی هستند که سایر هموطنانشان از آن‌ها برخوردارند و داشتن یک زندگی دلپذیر و حتی‎المقدور عادی، در رأس این حقوق قرار دارد. حق بهره‏مندی از خدمات آموزش و پرورش، بهداشت، مسکن، اشتغال، امکانات تفریحی، حقوق مدنی، سیاسی و حفظ حیثیت انسانی، حق ذاتی همه، ازجمله معلولان است. اما این حقوق در کشور ما تاچه حد موردتوجه قرار گرفته‎اند؟
مدتی پیش صفحه «کمپین معلولان» در توییتر خبر داد: «نایب‎رئیس مجلس با انتقاد از عملکرد وزارت آموزش و پرورش، خواستار حذف شرط سلامت جسمانی و رفع تبعیضات ناروا نسبت به افراد دارای معلولیت شد.»
یک روز بعد، همین صفحه به وضعیت مهدی حقیقی، نرگس خدادادی و صدها نفر دیگر اشاره کرد که نام و خبری از آنان در دسترس نیست، کسانی که رویایی داشتند و آن این‎که معلم شوند، اما وزارت آموزش و پرورش عمر و رویاهای آنان را با تبعیض نابود می‌کند.
سپس فیلمی از مهدی حقیقی که نابیناست، به اشتراک گذاشت که می‎گوید در کنکور سال ۱۳۹۸ در رشته آموزش کودکان استثنایی دانشگاه فرهنگیان پذیرفته شده و مصاحبه و گزینش و مراحل دیگر را هم انجام داده، اما در نتیجه نهایی که به دستش رسیده نوشته‎اند «فاقد شرایط جسمانی» و به خاطر معلولیت او را نپذیرفته اند.
محسن حاجی میرزایی، وزیر آموزش و پرورش، در واکنش به این توییت، نوشت: «من هم از دیدن این ویدیو خیلی ناراحت شدم. معلولیت، گر چه محدودیت جسم است اما ناتوانی نیست. آموزش و پرورش باید از اشتیاق و تمایل عزیزان معلول به خدمت در این نظام استقبال کند. تلاش خواهیم کرد که در اسرع وقت موانع قانونی این کار را برطرف نماییم. اخبار جدید را به اطلاعتان
خواهم رساند.»
صفحه هفته‎نامه شنبه، رسانه اختصاصی اکوسیستم استارتاپی ‌ایران، در گزارشی از ریحانه مظفریان درباره واکنش یکی دیگر از وزرای کشور به مشکلات معلولان نوشت: «محمدجواد آذری‌جهرمی پس از دریافت نامه‌ای به خط بریل و ناتوانی از خواندن آن تصمیم گرفت از نویسنده برای رمزگشایی آن‎چه که نوشته است، دعوت کند.
تقاضای نویسنده اگرچه ساده بود، اما بخش بزرگی از مشکلات افراد نابینا را می‌توانست حل کند. بسیاری از اپلیکیشن‌ها و استارتاپ‌ها در ایران برای افراد دارای معلولیت قابل دسترسی نیستند.
پس از ??سال از تصویب قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت، بار دیگر نیاز به برخی بازنگری ها احساس می‌شود تا بتوان توسعه فناوری اطلاعات و تکنولوژی را نیز در این قانون گنجاند. با آنکه کشورها تلاش دارند روز به روز به خدمات خود به افراد دارای معلولیت اضافه کنند، اما ایران از این لحاظ گام‌های رو به عقبی برداشته‌است. حتی در سرشماری نفوس و مسکن سال‌???? افراد دارای معلولیت از شمارش باز‌مانده‌اند!
در ایران تا زمانی که وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات در موقعیتی مشابه گرفتار نشود و از خواندن نامه‌ای به خطی ناآشنا عاجز نماند، برای لزوم ارائه خدمات اپلیکیشن‌ها و استارتاپ‌ها به افراد دارای معلولیت اعلام آمادگی نمی‌کند؛ درحالی که از سال‌ها پیش بنا به تصویب کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت، کلیه کشورهای امضا‌کننده از جمله ایران موظف به تسهیل موقعیت زیستی این افراد و اجرایی‌کردن بندهای کنوانسیون مذکور شده‌اند.
به‎نظر می‌رسد محبوب‌ترین استارتاپ در بین نابینایان می‌تواند تولید پادکست‌ها و کتاب‌های صوتی باشد. بسیاری از نابینایان و سایر افراد دارای معلولیت برای رونق و سروسامان دادن به زندگی روزمره خودشان دست به کار شده‌اند اما ایده‌هایشان در زمینه توان‌یابی چندان جدی گرفته نمی‌شود.»
مدتی پیش یکی از مخاطبان نابینای روزنامه اطلاعات در ستون پیام‏های مردمی از هموطنانش خواسته بود اگر می‎توانند روزانه با او تماس بگیرند و سرخط اخبار را برایش بخوانند. چند نفر از ما به این درخواست او اهمیت دادیم؟
اما هیچ گزارش و آماری به اندازه درددل خود معلولان نمی‎تواند بیانگر مشکلات آنان باشد. برخی از این عزیزان در فضای مجازی به شرح مسایل خود پرداخته‎اند. یکی از آن‎ها نوشته: «طی این چندسال که شرایط جسمی من تغییر کرده، چهار نفر از من خواستگاری کردند و هر چهار نفر هم یک نیت مشترک داشتند: معافیت. اگر با کسی ازدواج کنند که مشکل جسمی داشته و اسمش در سامانه بهزیستی ثبت شده باشد از خدمت معاف می‏شوند. این کلیت ماجراست اما می‏خواهم جزئی‎تر به قضیه نگاه کنم. بارها گفتم به کسی که دارای معلولیت است به چشم یک انسان کامل نگاه کنید. ازدواج برای همه ابزار محسوب می‏شود؟ خجالت نمی‏کشید به دختری که سختی کشیده تا با شرایط زندگی، با معلولیت و نگاه‏های جامعه ایرانی کنار آمده، خودش را ساخته و شاید زمانی بخواهد ازدواج و عشق را تجربه کند، پیشنهادی می‏دهید که فکر کند فقط می‏تواند وسیله‏ای باشد برای راحتی و آرامش پسرها؟ آن هم در قالب ازدواج و بعضا پیشنهاد پول گرفتن. قبلا گفتم معلول کسی است که ذهنش بیمار است و قطعا او شما هستید نه من و امثال من. چرا باید سازمان نظام وظیفه چنین شرطی برای معافیت قرار بدهد که جامعه مریض ایرانی را بیش‏تر از این خراب کند؟ من وسیله معافی نیستم. من و هر فرد دارای معلولیت ابزار سوء‏استفاده برای رسیدن شما به اهدافتان در زندگی نیستیم. این یک مورد را هم به هیچ عنوان نمی‏پذیرم که کسی بگوید ایرادش چیست یا مثلا اگر از اول صادقانه بگوید چه نیتی دارد و توافقی باشد بد نیست. امثال این صحبت‏ها مرا بیش‏تر عصبی می‏کند.»
«ناز» گفته: «می‌دانید وقتی از آرزوها و عشق و حسرت‎هایی می‏گویم که معلولیت مانع رسیدن به آن‎ها شده، بدترین جوابی که می‌توانید بدهید چیست؟ «حالا ما که سالمیم چه‎کار کردیم»! به راحتی به خودتان اجازه می‌دهید که به‎جای من احساسم را مدیریت کنید.»
«الهام یوسفیان» به‎عنوان یک زن ایرانی نابینا به نکته دیگری اشاره کرده که این روزها دغدغه امثال اوست: «اگر زندگی با کرونا برای همه سخت است، برای افراد دارای معلولیت و خانواده‌های آن‎ها به‎مراتب سخت‌تر است؛ به‎ویژه وقتی در هیچ‌یک از برنامه‌های مقابله با کرونا، حتی در کار ساده‌ای مثل انتخاب محل نصب مایع ضدعفونی، کسی به فکر افراد دارای معلولیت نیست.»

روزنامه اطلاعات



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید