Error parsing XSLT file: \xslt\ammiBreadCrumb.xslt تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :1076

آرمانشهر - سخن شهریور ماه 92

شهریور، واژه ای چند هزار ساله است با مفهومی که برای انسان امروزی نیز بسیار آشناست : آرمانشهر، سرزمین آرمانی، سرزمین مورد آرزو - همان چیزی که به نام اتوپیا یا مدینه ی فاضله از آن سخن می رود. آرمانشهر، یک مفهوم مدرن یا کلاسیک نیست - دغدغه ای بی زمان است. آرمانشهر این جهانی، نمادی از آرمان خواهی بشر در همه ی دوران هاست.

تعریف شهر در فرهنگ ها و لغت نامه های مختلف چندان دور از هم نیست، و تقریبا همان است که ما در ذهن داریم: مکانی که جمعیت زیاد، خانه ها و مغازه های بیشمار و خیابان های وسیع دارد. اما «آرمانی و مورد آرزو» را چطور می توان تعریف کرد؟ خانه های بسیار و عمارت های بیشمار چطور در شرایط آرمانی قرار میگیرند؟ نکته ی مهم این است که آرمانشهر تنها به کالبد شهر اشاره ندارد، بلکه کالبد آرمانی را به این هدف می خواهد که زندگی ساکنین، روابط بین آنها و روابط بین دولت و مردم را آرمانی کند. نیت، کمال و رستگاری ساکنین است، آنها که در همین خانه ها سکنی گزیده اند، از همین بازار ها خرید می کنند و در همین خیابان ها قدم می زنند - نیت کمال و رستگاری آنهاست که در این شهرها زندگی می کنند، و کالبد شهر است که به زندگی شکل می دهد. آرمانشهر، معماری و شهرسازی آرمانی می خواهد.

اما شهریور امسال، به غیر از آرمانشهری که هر ساله به آن اشاره میکند، حامل اتفاق دیگری هم هست: اولین ماه مسئولیت مهندس آخوندی بر وزارت راه و شهرسازی؛ مهم ترین نهادی که در بخش معماری کشور فعالیت دارد و از همین رو، سیاستهای آن همواره از طرف معماران و اصناف مربوط به آنها از نزدیک دنبال شده است. البته فعالیت این وزارتخانه از دو دهه پیش که ایشان وزیر بود و اسم وزارتخانه هم مسکن و شهرسازی بود تا امروز بسیار تغییر کرده است. در آن دوران یکی از اتفاقات شاخص برگزاری جشنواره های مهندسی ساختمان در سالهای 75 و 78 بود که در هر کدام بیشتر از 100 دستاورد مهندسی کشور معرفی و تقدیر شد؛ با این هدف که تشویق کارهای خوب باعث رشد و شکوفایی و اعتلای معماری و شهرسازی ما شود. اما سیاست ها تغییر کردند و پس از این دو جشنواره، ندیدیم و نشنیدیم که کسی از ارگان های رسمی و دولتی کشور به دنبال پیدا کردن «کارهای خوب» باشد، بلکه در عوض به سمت کمیت محوری پیش رفتیم تا آنجا که مهم ترین دستاورد سالهای اخیر مسکن مهر شد و انبوه سازی به ارزانترین و بی هویت ترین شکل آن، و اغلب در بدترین نقاط ممکن. چندین هزار واحد مسکونی در حاشیه شهرهایی سر بلند کرده اند که محدوده های قدیمی آنها از سکنه خالی می شود و خرابه ها روز به روز وسیع تر. اتفاقاتی که زدودن آنها از چهره ی شهرهای ما نه به سیاست های وزیر جدید، بلکه به عمر اکثرمان نیز قد نخواهد داد.

ذکر مصیبت طولانی ست، اما قصد ما چیز دیگری ست: دوره ای تمام شده و دوره ای دیگر شروع می شود. شهریور از نو آمده و حرف از مکانی می زند که ما آرزو داریم در آن زندگی کنیم، پیر شویم و نسلهای بعدی را ببینیم که در آن زندگی می کنند. شهر آرمانی شاید از شهر ما دور باشد، اما معماری آرمانی دور نیست. معماری آرمانی ساختن هر فضایی ست که انسانها را حتی اندکی به آنچه از شهر آرمانی در سر دارند نزدیک کند. معماری آرمانی از فراموش شده ترین نقاط شهر شروع می کند، از کوچکترین واحد های مسکونی، از یک پنجره - پنجره ای که اگر من و شما آن را خانه ی یک گلدان شمعدانی کنیم، یک نفر در این شهر خوشحالتر از خانه بیرون می آید. شهر آرمانی از همین خوشحالی ها ساخته می شود. شهریور، شروع شده است.

فریبرز جبارنیا

عضو مرتبط :   


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید