Error parsing XSLT file: \xslt\ammiBreadCrumb.xslt تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :955

انتخاب شهردار - مستقیم توسط مردم یا غیر مستقیم توسط شورای شهر؟

اگر موضوع و هدف از جستن راه و شیوه ی انتخاب شهردار، توسط مردم یا توسط شورای شهر، حل مشکلات زندگی مردم در شهر و کلانشهر باشد هیچکدام از این دو عصای جادوگری نیستند. به نظرم همین الان اگر شهردار تهران توسط مردم انتخاب شود، یک غول سرمایه دار با سرمایه های ترک و شبکه ی زنجیره ای هتلداری و فروشگاه های بزرگ بین المللی مانند هتلهای چند ستاره ی سواحل ترکیه، با صاحبان گمنام کـُـد گذاری شده، شهردار می شود و چشم طمع و تقاضای چاپلوسان و خرده نان خورها به او دوخت و دوز خواهد شد و باقی مردم بازهم در انتظار موعود محبوب خود باقی می مانند. اکثر مردم شاید در رای گیری شرکت نکنند و چون حد نصابی در کار نیست شخص میلیاردر با 80% آرا محبوب ترین شهردار میلیاردرهای اعیان نشین ویلاهای سلطنتی متری 50 میلیون با پارکینگ های آسانسوری در طبقات خواهد شد. انتخاب شهردار در شهرهای ایالات متحده به همین صورت انجام می گیرد و اساس کار انتخابشان شبکه های مافیایی قدرت و ثروت و رسانه ایست. کمی حوصله و وقت می خواهد تا لیست چنین انتخابات مستقیم را برای مثال در سن پترزبورگ و مسکو و شهردارانی که در سرنوشت یا در تغییر تحولات این کشورها نقش آفرینی کردند را پیدا کنیم. این در حالی است که در کشورهای در حال تحولات اجتماعی انقلابی مانند ونزوئلا، آرژانتین و برزیل نیز شهردار بطور مستقیم انتخاب می شود و شهردارانی استخوان دار، مردمی، با فرهنگ و وجدان و روش انقلابی از مردم و با مردم انتخاب شدند و خوب کار کردند، چه از حزب سوسیالیست متحده ی ونزوئلا، چه از حزب کارگر برزیل یا از جنبش پرونیستی و چپ آرژانتینف و هرچه این احزاب بهتر کار کردند و مردم بیشتر در آنها فعال بودند، شهردارهای منتخب هم بهتر کار کردند و کمتر به راه کج رفتند. در ایتالیا هم شهردار و رئیس استان بطور مستقیم انتخاب می شوند. اما ضمانت این نوع انتخاب مستقیم دست کم اینست که کاندیدها اعضای احزاب شناخته شده ای هستند که در میان مردم کم و بیش ریشه دارند، دارای برنامه و سابقه ی کار و کثافتکاری و فعالیت یا حقه بازی و هر چیز دیگری هستند و کاندیدا ناگهان از آسمان با چتر نجات و تراکت های رنگارنگ بیشمار مانند باران رحمت الهی برسر مردم نمی بارد و فرود نمی آید و مردم از خوشحالی ناگهانی گول وعده و وعید هایشان را نمی خورند تا بعد بازهم خیط شوند.

از طرف دیگر، از شوراها، که زمانی در انقلاب مشروطه خواب و خیال مردم بودند و بالاخره با انقلاب اسلامی محقق شدند چیزی جز یک کاریکاتور دست و پا شکسته باقی نمانده و اختیارات و بودجه و ظرفیت برنامه ریزی و تصمیم گیری و اجرا از آن ها سلب و در مجلس نمایندگان و کمیسیون های آن جمع شد و در راس امور گاهی مجلس شورای اسلامی قرار گرفت، گاهی نماز جمعه. از آنجایی که محله ها در کلانشهر جذب وهضم شدند، امکان انتخاب ارگانیک شناخته شده ترین و معتبرترین فعالان اجتماعی مردم محله از بین رفت و مردم به ورزشکاران و اشخاص دیگری که در زمینه های دیگر محبوب بودند رای دادند و دیدیم چه برسرشان رفت و چگونه ساعی دچار آن سانحه شد. بطور کلی، شوراهایی از همه رنگ و از هر چمن گلی انتخاب شد که به علت ناهماهنگی و نا آمادگی توانایی لازم برای ایفای نقش و کمک به بخش اجرایی نداشتند. در اوضاع ثبت احوال و اسناد کنونی هم سخت بتوان انتظار داشت نقش شوراها بتواند دوباره احیا شود و در راس امور خود قرار بگیرد. پس راه حل چیست و کجاست؟ از پایین است یا از بالاست؟ از درون است یا از بیرون. او می نوشت دریغ از اسکندر! شهر کهن ری نتوانست از شرّ و زباله ها و آبهای کثیف و زیر و روی تهران بزرگ که روزی روزگاری مانند مهران دهکده ی تابعش بود خلاص شود. شهر ری هم ظرفیت های زیاد و هم مافیای خود را دارد و اینطور نیست که در صورت استقلال از تهران در بودجه و عملکرد و مدیریت، ناگهان بهشت مردمش شود. اما این می توانست کمترین جنبه از مردمسالاری باشد که مجلس نمایندگان بنابر منافعی از نوع سرمایه داری انحصاری، و نه برنامه ریزی دمکراتیک برای مردم و سلامت آن ها، به کمک شهردار آمد و از جدائی آن جلوگیری نمود. این موضوع برای شمیرانات و اسلامشهر نیز بر همین منوال بود. باقی این داستان را می توان از خود مهندسین مشاوری که دست اندر کار شهرداری هستند پرسید که چگونه است کالبدهای بیجان و بیخود، مانند آهن های میدان امام حسین و پیاده روهایی که خرده مالکان را از کسب و کارانداخت می سازید اما بازهم کار به شما ارجاع داده می شود. آب و فاضلاب که باید جزو خدمات شهرداری باشد را سازمان آب، گران، از مردم می گیرد. مدیریت شهر هرکی به هرکی شده در حالی که تهران مثلا شورای شهر دارد. در وضعیت فعلی امکان انتخاب شهرداری از جنس مردم نه بطور مستقیم و نه غیر مستقیم توسط شورای شهر ممکن نیست. اگر شهردار مستقیم انتخاب شود شورای مشورتی و تقسیم کار را بهتر اداره می کند چون خود انتخاب کرده و هماهنگ تر خواهند بود. اما برای کی؟ به نفع کی؟ اگر مردم شورا انتخاب کنند چه ضمانتی هست که باز یک آش شله قلمکار دیگری بوجود نیاید که مانند تعدادی گربه توی یک گونی جیغ ویغ نکنند و به سرو صورت هم چنگ نکشند؟ فعلا که گفتارها و رفتارها برسر دروغگویی است و جامعه ی معماری هم به آن تن داده و فساد اخلاقی و انحطاط و خصوصی سازی ها و پیمانکاری ها و ربا و نزولخواری و زورگویی فراوان شده. اما از آنجایی که به آینده امیدواریم بازهم شیوه ی انتخاب شورای گسترده ی شهر را بر اساس آنچه که از محله ها باقی مانده و برنامه ی تحول و احیا محله ها، و سپس انتخاب شهردار توسط آن ها را به صورت علنی و جمعی ترجیح می دهم. ممکن نیست فعلا ناگهان شخصی از مردم و برای مردم بطور مستقیم انتخاب شود و تازه، اگر هم انتخاب شود بتواند مانند رابین هوود کار کند و از پولدارها بگیرد و خرج شهر و مردم کند. در حالی که راه و روش انتخاب گسترده ی نمایندگان مردم برای شورای شهر را بهتر می توان هموار و کنترل نمود. شورای شهر جمهوری ونیز 600 نفره بود. شورای شهر جمهوری فلورانس بر اساس حرفه ها در 1400 200 نفره و در 1490 به 500 نفر ارتقا یافت. شورا باید نماینده ی مستقیم محله های شهر باشد. شورا باید وسیع و فراگیر باشد. ما بجای حزب، گرایش های سیاسی در مجلس نمایندگان داریم و کم و بیش از حال و احولشان باخبریم و می دانیم نمایندگان چگونه در شهرها انتخاب می شوند. می دانیم حزب کار و کارگر بیانگر کاریکاتور دیگران با اسم های بی ربطی است که برعکس کار می کنند. کار از همانجا خراب است و همان گرایش ها در امر انتخاب شورای شهر دخالت می کنند و نمایندگان خود را انتخاب می کنند. به هرحال وضع بدین منوال است اما آیا ما از انجمن مفاخر می توانیم دست کم این ها را فریاد بزنیم؟ شکوه و شکایت کنیم؟ صدایمان به جایی برسد؟ کسی از طرف ما و نه برای خودش در رسانه ها و سیما راهی باز کند و در فعالیت های انتخاباتی حرف درست معماران صالح را به مردم بگوید؟ آنوقت می توانیم مفید باشیم و بخواهیم در شورای شهر نماینده داشته باشیم.

فرخ باور. 22 فروردین 1394

عضو مرتبط : بهروز حبیبی   فرخ باور  


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید