تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :270

اورامان، روستای رویایی

 

پس از پشت سر گذاشتن کوه‌های سر به فلک کشیده و پوشیده از برف و عبور از جاده‌های پر پیچ و خم و گذر از کنار رودخانه سیروان، یکی از روستاهای استان کردستان خودنمایی می‌کند که معماری آن زبانزد خاص و عام است.
به گزارش صداوسیمای مرکز کردستان، روستای اورامان با معماری ویژه و طبیعت بکر و زیبایش هم‌اکنون به عنوان یکی از مناطق گردشگری کشور مطرح است و حتی گاه علاوه بر گردشگران داخلی افرادی را نیز از دیگر کشورهای خارجی مهمان خود می‌بیند.
روستای اورامانات‌تخت، مرکز دهستان اورامانات، در جنوب شرقی شهر مریوان قرار دارد و جاده‌ای به‌طول ۷۵ کیلومتر آن را به شهر مریوان متصل می‌کند. حدود ۳۰ کیلومتر این راه آسفالت و بقیه خاکی است.
خانه‌های روستای هزارماسوله با سنگ و اغلب به‌صورت خشکه و پلکانى ساخته شده اند. آب و هوای آن در فصول تابستان و بهار بسیار مطبوع و در زمستان‌ها بسیار سرد است. مردم منطقه معتقدند اورامانات‌تخت زمانى شهرى بزرگ بوده و مرکزیتى خاص داشته است، به‎همین دلیل از آن به‌عنوان تخت یا مرکز (حکومت) ناحیه‌اى اورامان یاد مى‌کرده‌اند.
معماری سنتی این روستا مبتنی بر سنگ بوده و در ساخت خانه‌های مسکونی به هیچ وجه از ملات استفاده نشده اند.در این روستا، بام هر خانه حیاطی است برای خانه دیگر و این داستان همچنان تا پشت روستا ادامه می‌یابد.
برگزاری آیین‌های مختلف به‌ویژه عروسی پیر شالیار در کنار معماری ویژه آن موجب شده است این روستا به شهرتی جهانی دست یابد. فرهنگ و تمدن این کهن‌دیار به‌‌عنوان بخشی از تمدن بزرگ ایران‌باستان با زیرساخت‌هایی محکم و استوار از موسیقی و عرفان گرفته تا ادبیات نوشته و نانوشته‌اش و آداب و رسوم مبتنی بر خرد جمعی و نبوغ سازگار با طبیعت اهورایی‌اش شایسته است و سبب می‌شود که هر سال گردشگرانی از سایر نقاط کشور و در مواردی از بعضی از کشورهای دنیا راهی این منطقه شوند.
مردم روستای اورامان به زبان هورامی‌ سخن می‌گویند و مردان اورامانی چوخه، پانتول، ملکی شال، دستار، فرنجی و کله بال و زنان آن جانی، کلنجه، شال، کلاه و کلله می‌پوشند که این لباس‌ها علاوه بر داشتن رنگ‌های متنوع با زیورآلات مختلف نیز تزئین می‌شوند. مردم اورامان، با کرک نوعی بز به نام مه‌رهز یا مرغوز که دارای کرک پشم لطیفی است، پارچه‌هایی تهیه می‌کنند که با آن لباس محلی مردان کرد، همچون چوخه و رانک، بافته می‌شود.علاوه بر آن، دوخت کلاه و دستکش و پووزه وانه (ساق بند) با استفاده از این کرک‌ها در پارچه‌ها رواج دارد. کار بافت شال نیز در کارگاه‌های شالبافی انجام می شود.
یکی دیگر از فنون رایج در منطقه هورامان، بافت کلاش (نوعی گیوه) است. زیره کلاش از جنس پارچه است و رویه آن هم بیشتر توسط زنان و از نخ بافته می‌شود.برای تهیه زیره گیوه تکه‌های پارچه را برش می‌دهند و سپس آن تکه‌های پارچه را چندلایه می‌کنند و با کشته‌های آهن روی آن تکه پارچه‌ها می‌کوبند.
ساخت تنور و ظروف سفالی در این دیار برعهده زنان است. این افراد با استفاده از گل سرخ‌رنگی که از کوه‌های اطراف تهیه می‌کنند، به کار ساخت ظروف سفالی می‌پردازند که آن را هه‌ورگر می‌گویند.

ضمیمه اجتماعی روزنامه اطلاعات

موضوعات مرتبط : گردشگری    
استان مرتبط : کردستان  


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید