تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :1399

مروری بر ایده انتقال پایتخت

شهر تهران از سال 1210  رسما توسط آقا محمد خان قاجار پایتخت شد و تا امروز تبدیل به یکی از پرجمعیت ترین و آلوده ترین شهرهای جهان گشته است . شهری با 730 کیلومتر مربع مساحت و بیش ازهشت میلیون نفر جمعیت که ازدهه 40 تا کنون رشد فزاینده آن ادامه دارد .

مساحت زیاد و جمعیت کثیر این شهر همواره باعث مشکلات بسیار زیادی است که هر از چندگاهی (که البته این  بیشتر در زمستان ها و اوج آلودگی هوا رخ می دهد) مسئولان با شدت و نگرانی تمام درباره آینده  این شهر بزرگ به شور می نشینند و ایده ای را به نام انتقال پایتخت مطرح می نمایند که بنظر یکی از اساسی ترین راهکارها برای حل آلودگی هوا و معضل ترافیک است.

ایده انتقال پایتخت تاکنون در کشورهای زیادی اتفاق افتاده است که از این میان می توان به انتقال پایتخت از استانبول به آنکارا در سال1923 درترکیه ، انتقال پایتخت از کراچی به اسلام آباد در1959 در پاکستان  ، و یا انتقال پایتخت از ریودوژانیرو به برزیلیا در سال 1960 در برزیل  و انتقال از کولالامپور به پوتراجایا در مالزی در سال 1992 و انتقال از بن به برلین در آلمان در سال 1999 اشاره نمود .

هر کشوری دلایل خاص خود را برای انتقال پایتخت داشت  به عنوان مثال انتقال پایتخت در برزیل و ترکیه و پاکستان دلایل دفاعی و اقتصادی داشت در حالی که انتقال پایتخت در کشور آلمان  بیشتر به دلایل سیاسی انجام پذیرفت و در مالزی ملاحظات اقتصادی نقش مهمی درانتقال پایتخت را داشت.

ایده انتقال پایتخت در ایران بیشتر با انگیزه اصلاحات زیست محیطی مطرح می گردد و با این امید راهکارهای انتقال پایتخت بررسی می شود که شاید گام اساسی برای برطرف کردن آلودگی مفرط هوای تهران و کاهش معضل ترافیک باشد.

تا کنون نظریات موافق و مخالف بسیاری در باره این ایده داده شده است که عموما افراد مخالف با انتقال پایتخت اعتبار بسیار کلانی که باید برای اجرای این برنامه تخصیص داده شود را غیراقتصادی و نامعقول می دانند و اعتقاد دارند که با تخصیص اعتبار بسیار کمتر می توان در همین شهر منابع آلوده کننده هوا را کاهش داد و با راهکارهای مناسبی معضل ترافیک شهری را نیز کمتر نمود.

به عنوان مثال شهر توکیو در ژاپن و شهر پکن در چین نیز به همین طریق مسائل پایتخت را کاهش دادندو این شهرهاهنوز هم پایتخت کشور باقی مانده اند.  

به هر حال جابجایی مکانی پایتخت قابل مطرح شدن می باشد و صاحبنظران گزینه های مختلفی را برای پایتخت جدید ارائه داده اند از جمله شهر هشتگرد ، سمنان ، شاهرود ، اراک  یاتبریز. اشکالی که بلافاصله می توان به این ها گرفت این است که اکثر این مکان های مطرح شده خود جزو مناطق آلوده هستندو با تبدیل شدن به پایتخت سریعا تبدیل به یک شهر  بسیار  آلوده همانند تهران خواهند شد و علاوه  بر آن محدود نگهداشتن جمعیت آن به عدد معقولی مانند 500 هزار نفر امکان پذیر نخواهد بود و با جابجا شدن پایتخت به آن نقطه جمعیت نآ«آآ

آن منطقه بشدت افزایش خواهد یافت  و دوباره شاهد تهرانی دیگر خواهیم بود با این تفاوت که بودجه ای کلان نیزصرف این قضیه شده است.

حل کردن معضلات شهر تهران نیازمند چاره اندیشی دقیق و بجا می باشد و شاید بهتر باشد که مانند کشورهای چین و ژاپن که هر دو پایتخت های بسیار پرجمعیت دارند مسائل آن را در خود شهر حل کنیم وشهر دیگری با مشکلات تهران ایجاد ننماییم تا بجای چالش با  یک شهر پرمسئله این بار با مشکل دو شهر درگیر نشویم.

نسیم  ایران منش (معمار وشهرساز)

 

در عین حال کشورهایی مانند مالزی با انتقال پایتخت خود از کوآلالمپور به پوتراجایا پایتخت "هوشمند" رامطرح کرده است که این راهکار یعنی رویکرد ساختار شبکه ای می تواند موردتوجه مسئولین امر قرار گیرد و از روش ها و تجربه های مربوط به این قضیه استفاده شود تا بجای صرف هزینه های کلان و با این احتمال خطر زیاد که ممکن است شهر جدیدی با همین مشکلات بوجود بیاید ، حل  مشکلات پایتخت موجود را امکان پذیر شود . توزیع عادلانه خدمات وامکانات ،توجه بیشتربه روستاها و ایجاد حکومت الکترونیکی را می توان جزو روش های موثر در کاهش معضلات شهر تهران مطرح نمود.

موضوعات مرتبط : پایتخت    
عضو مرتبط : نسیم ایران منش  


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید