تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :825

بافت تاریخی ستون فقرات شهر است

وقتی از بافت تاریخی درمورد شهرهای ایران صحبت می‌شود باید یک تفاوت اصلی را در نظر بگیریم و آن عبارت است از اینکه در ایران تمامی شهرها تاریخی هستند و این شهرها دارای فضایی به لحاظ کالبدهای تاریخی هستند که به آن بافت تاریخی می‌گویند. بنابراین بافت تاریخی جدا از شهر نیست و از این‌رو بهتر است به جای بافت تاریخی از عنوان شهر تاریخی استفاده کنیم. با این تعریف وقتی قرار باشد برای یک بخش تاریخی برنامه‌ریزی شود، کل شهر و سپس جایگاه بخش‌های تاریخی به طور خاص مدنظر قرار داده می‌شود.
بخش تاریخی شهر سرمایه شهر است و بافت تاریخی در همه شهرهای جهان به‌عنوان پایه شهر در نظر گرفته شده و علاوه بر حفظ بخش‌های مورد نظر، برنامه‌ریزی‌ها بر مبنای آن استوار می‌شود چراکه دیدگاه این است که بخش تاریخی شناسنامه و هویت یک شهر است. تهران یک شهر تاریخی است و این تاریخی بودن و قدمت داشتن بسته به مناطق خاصی از تهران نیست چراکه تمامی این شهر از سابقه تاریخی وهویت فرهنگی برخوردار است. بنابراین به نظر می‌رسد بازنگری مجدد طرح جامع و برنامه‌ریزی‌های درازمدت در این زمینه از اهم واجبات در برنامه‌ریزی‌های شهر تهران باشد. مدیریت شهری باید این نکته را در نظر داشته باشد که منطقه و بافت تاریخی تنها اختصاص به منطقه‌ای خاص ندارد و در برنامه‌ریزی‌ها کل شهر تهران باید مدنظر قرار داده شود و همه با هم به صورت یک ارگانیک به‌هم پیوسته مورد مطالعه قرار گرفته و پیرامون آن برنامه‌ریزی شود.
باید به این موضوع اشراف داشته باشیم که قسمت تاریخی یک شهر مزاحم حوزه مدیریت شهری نیست و به طبع شهرداری به‌عنوان مالک شهر باید این موضوع را مدنظر قرار دهد که سایر سازمان‌های سیاستگذار و ناظر مانند میراث‌فرهنگی، سازمان‌های فنی هستند و آنکه باید نگران هویت شهری و زندگی شهری باشد، همانا شهرداری است. از این‌رو وظیفه شهرداری تنها مدیریت و فعالیت در چند حوزه خاص مانند عمران و توسعه، ساخت‌وساز و خدمات نیست و فعالیت‌های این سازمان بسیار گسترده‌تر از این موارد است.
در بسیاری از موارد دیده‌ایم که این نهاد نه‌تنها این وظیفه را به فراموشی سپرده که خود عاملی برای تخریب خانه‌های تاریخی شده است  یا حداقل حریم آثار میراثی را حفظ نکرده است. در گام بعدی باید ببینیم جایگاه بخش‌های تاریخی در آینده تهران چیست؟ و سپس باید سعی کنیم از مزایای این بخش‌ها در برنامه‌ریزی‌ها استفاده کنیم. بحث خانه اتحادیه و بحث‌هایی از این قبیل که به تازگی مطرح شده است، از بحث‌هایی است که به دلیل نگاه مردم به آن مورد توجه قرار گرفته است اما آنچه مهم است خود خیابان لاله‌زار است که باید ببینیم می‌خواهیم چطور باشد؟ درحال حاضر این خیابان با اهمیت تهران مرکز خرید و فروش لوازم الکتریکی شده است که به نظر می‌رسد جای چنین مشاغلی باید مانند بازار مبل در حومه شهر باشد، نه در خیابان لاله‌زار.
باید بررسی شود که در خیابانی مانند لاله‌زار چقدر باید بارگذاری صورت گیرد و چقدر ظرفیت ورود و خروج وجود دارد؟ فقط بحث تاریخی و فرهنگی مطرح نیست، در سطح شهر که نگاه می‌کنید، می‌بینید همه گذرگاه‌های بازار تبدیل به پاساژ شده است بدون اینکه، آینده رفت‌وآمد و ترافیک و حمل‌ونقل و زندگی یک مجموعه در آن قسمت مدنظر قرار گرفته شود و همه اینها کل فضای شهری را با آسیب مواجه می‌کند. در یک بخشی از شهر تهران، هتل کاروان تخریب می‌شود و بعد در جای دیگر این شهر مجوز ساخت هتل داده می‌شود این درحالی است که در همه جای دنیا هتل‌های قدیمی بازسازی شده و به مراکز گرانقیمت شهر تبدیل می‌شود. متاسفانه در سطح شهر و مدیریت شهری این دوگانگی رفتاری به شدت به چشم می‌خورد.
محیط طباطبایی - کارشناس میراث‌فرهنگی
به نقل از روزنامه آرمان فردا
 
موضوعات مرتبط : بافت تاریخی    


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید