Error parsing XSLT file: \xslt\ammiBreadCrumb.xslt تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :1543

سوباتان

 

ساکنان روستای سوباتان بیشتر دامپرور و کشاورزند. بیشتر جمعیت منطقه را عشایر تالش تشکیل می دهند که از منطقه «لیسار» به اینجا کوچ می کنند. غذاهای اهالی عشایرنشین، به غیر از طعم خاص شان اسم های خاصی هم دارند؛ «پندیره ویسوج»، «سوجادیله»، «قورما»، «قورتماج»، «سیرجینه»، «جزلق»، «قوزلی بریان» و «کباب بره» که البته غذای اصلی سوباتانی هاست. وقتی در حال قدم زدن بین مردم عشایر نشین هستیم، جالب ترین چیزی که نظرمان را جلب می کند نوع خانه های منطقه است؛ خانه های بیضی شکل ساخته شده از گل رس و چوب، که «یوری» نام دارند و در عین زیبایی، ساده و با محیط طبیعی همگون اند. البته روز به روز تعداد این خانه ها در حال کم شدن است و خانه های سیمانی و آجری جای آنها را می گیرند. دیدن ویلاهای مدرنی که اصلا با محیط هم خوانی ندارند و زیاد شدن آنها بکری منطقه را از بین می برد، بیشتر نگران مان می کند.

محیط بان همراه مان تاکید می کند که اینجا خبری از آنتن موبایل نیست: «وقتی برای گردش به اینجا می آیید باید بی خیال گوشی های تان شوید. برق و لوله کشی آب هم نداریم.» هر چند این موارد برای اهالی منطقه خیلی سخت است، اما باعث می شود گردشگران احساس کنند حسابی در دل طبیعت قرار دارند.

سوباتان

 

آبشار «ورزان» از زیباترین مکان هایی است که در سفر به سوباتان می بینیم. برای دیدن این آبشار، به چهار کیلومتری شمال غربی روستا رفته و حدود یک ساعت پیاده روی می کنیم. آب رودخانه ورزان یکی از شاخه های اصلی رودخانه لیسار است که از چشمه های ییلاق بالادستی سرچشمه گرفته و در مسیر خود هنگام ریزش از صخره های عظیم ورزان، آبشاری زیبا و دیدنی که ارتفاع آن حدود 30 متر است را تشکیل می دهد.

سوباتان

 

مقصد بعدی چمنزار بزرگ سوباتان یعنی «بیده پشت» است. منطقه ای بسیار معروف و پر از خانواده ها و گردشگرهایی که گوشه و کنار آن اتراق کرده اند. ارتفاع دشت زیاد است و به نقاط اطراف اشراف دارد. محیط بان همراهان از ویژگی های بی نظیر دشت برای مان می گوید: «اینجا وسیع و بزرگ است و برای همین هم بین گردشگرها بسیار معروف شده خیلی از جشنواره های بومی و محلی و مسابقات اسب سواری را اینجا برگزار می کنند. حوضچه آبی هم که در دشت می بینید محل جمع شدن آب های سطحی منطقه است که زیبایی اینجا را هم بیشتر کرده.» حالا که تا اینجا آمده ایم حیف است اگر بازدید پارک جنگلی «آلچالق» را از دست بدهیم. همراه مان توضیح می دهد که اسم پارک به معنی درختان آلوچه است و به خاطر وجود بوته های آلوچه این اسم را روی اینجا گذاشته اند. اینجا در حقیقت غربی ترین قسمت جنگل های لیسار است که به سوباتان منتهی می شود. وقتی در حال قدم زدن در جنگل هستیم به جز آلوچه های وحشی، درختان دیگری مثل سیب، گلابی و ... هم می بینیم. به خاطر سایه درخت ها هوای داخل جنگل خنک تر از بقیه جاها به نظر می رسد. در جنگل آلچالق، وقتی آفتاب شهریور روی زمین می بتابد، قارچ های وحشی جنگلی زیادی جای جای جنگل را پر می کنند. اتفاقا این قارچ ها طرفداران زیادی دارند و جویندگان قارچ هر روز برای چیدن شان سر به جنگل می گذارند. گروه های جوینده قارچ، هر صبح موقع طلوع آفتاب در منطقه پخش می شوند و به رقابت برای جمع آوری قارچ می پردازند. قارچ ها خوراکی هستند و البته بین شان قارچ غیرخوراکی و سمی هم به چشم می خورد.

سوباتان منطقه شگفت انگیزی است؛ هم خودش دیدنی است و هم اطرافش پر از شگفتی های طبیعی. یکی از این شگفتی ها دریاچه نئور است که همراه با گروه و راهنمای محیط بان مان به دیدارش می رویم. از دریاچه تا سوباتان حدود 18 کیلومتر مسیر زیبایی برای پیاده روی وجود دارد. دریاچه با حدود 2500 متر ارتفاع از سطح دریا و 420 هکتار وسعت در دامنه رشته کوه «باغرو» در غرب لیسار و ییلاق های سوباتان قرار گرفته است.

سوباتان

اینجا بزرگ ترین دریاچه آب شیرین منطقه هم محسوب می شود. عمق این دریاچه سه الی هشت متر است و به گفته، محیط بان، زیستگاه خوبی است برای قزل آلاهای رنگین کمان. پوشش گیاهی اطراف دریاچه ها دیدنی است. در میان گیاهان این منطقه، گیاهان دارویی و غیر دارویی همچون شبدر، بابونه، بومادران، جگن، آلاله، نعنا، کنگر و خاکشیر به چشم می خورد. این را در سفر به سوباتان حتما به یاد داشته باشید که نئور بخشی از منطقه حفاظت شده لیسار است و نباید در آن به هیچ چیزی صدمه بزنید.

سوباتان

 سوباتان و اطراف آن دیدنی های زیادی دارد که در سفر یک روزه ما نمی گنجد. برای همین آخرین جایی که برای بازدید انتخاب می کنیم غار گنج خانه است؛ این غار در شمال شرقی روستای سوباتان قرار دارد و در پایین ترین نقطه صخره ای به همین نام قرار گرفته است. بالای صخره دشت وسیع زیبا و پایین آن هم روستای گنج خانه است. البته ما وارد غار نمی شویم و از همین پایین به تماشای منظره زیبای آن می نشینیم. محیط بان همراه مان در مورد غار توضیح جالبی می دهد: «برخی مردم منطقه از قدیم معتقدند در داخل این غار گنج بزرگی قرار گرفته و از طرف دیگر هم اعتقاد دارند این غارِ طلسم شده و جادو دارد. برای همین هم تا به حال کسی داخل آن نرفته و اطلاعات دقیقی در مورد طول و ارتفاع آن وجود ندارد. البته اینها همه خرافات است.» درختان میوه های جنگلی مثل سیب و گلابی و گل های رنگارنگ کنار صخره ها، زیبایی خاصی به این غار بخشیده است.

سوباتان
اینجا مهد گیاهان دارویی هم هست. گل پر، کهلیک اوتی، بومادران، پونه، تره، گزنه، خشخاش، سیب کال، ازگیل کوهی، آویشن، سرخس، پامچال، توت فرنگی وحشی، تمشک، ترشک، گوجه وحشی و ... تعدادی از گیاهان دارویی و غیردارویی معروف سوباتان است. می توان گفت شغل دوم مردم سوباتان جمع آوری و فروش گیاهان دارویی است. جالب است بدانید هر سال ده ها تن دانه گل پر از اینجا جمع آوری و به بازار عرضه می شود. بیشتر گیاهان دارویی هم از دره بیدپشت جمع آوری می شود.

 سوباتان

البته این منطقه زیبا، از خطرات زیست محیطی مصون نمانده است؛ از بارزترین مشکلات زیست محیطی اینجا چرای بی رویه دام است. حتی ما هم در همین زمان کوتاه سفر به راحتی می توانستیم متوجه زیادی تعداد گله های در حال چرا شویم. منطقه سوباتان در کل 100 هکتار است و فقط بخشی از آن را اداره محیط زیست حفاظت می کند و حتی پاسگاه محیط بانی به تعداد کافی در آن به چشم نمی خورد. درباره این مشکلات، با «کوروش حیدرنژاد» رئیس اداره محیط زیست تالش صحبت می کنیم که همراه محیط بان دیگری برای سرزدن به منطقه سوباتان آمده است.

سوباتان

او می گوید:«تصرف زمین بزرگ ترین مشکل سوباتان است. بخش مسکونی سوباتان در حال پیش روی غیرقانونی است و اداره محیط زیست تالش هم با همه توانی که دارد، به تنهایی نمی تواند جلوی این تصرف را بگیرد.» حیدرنژاد در این باره مثالی برای مان می زند:«کسی بوده که در این منطقه قبلا دوهزار متر زمین داشته و حالا شده 10 هزار متر دارد. وقتی تحقیق می کنیم می بینیم که تمام زمین های اضافی را به صورت غیرقانونی از عرصه های منابع طبیعی تصرف کرده است.» حیدرنژاد دومین مشکل را در راه اداره محیط زیست، روند طولانی قضایی برای پیگیری تصرف زمین می داند. او امکانات ضعیف محیط بان ها مثل وسایل کم و نبود وسایل نقلیه برای انجام گشت زنی ها را هم مشکل بزرگ محیط زیست تالش می داند؛ «فقط دو اسلحه برای محیط بان ها داریم. یک خودرو و یک موتورسیکلت در اختیار اداره محیط زیست تالش است و با این امکانات نمی توانیم حتی از خط ساحلی تالش که یک ششم کل خط ساحلی دریای خزر است، حفاظت کنیم.»

 سوباتان

او می گوید در تالش با 32 هزار هکتار منطقه تنها هفت نفر محیط بان وجود دارد؛ در حالی که طبق استاندارد برای هر 10 هزار هکتار هفت محیط بان وجود داشته باشد. زمانی که ما به سوباتان می رویم، منطقه پر از گردشگر است و پاسگاه محیط بانی موقت هم کفاف حفاظت از منطقه را نمی دهد. محیط بان ها فقط هفته ای دوبار می توانند در سوباتان گشت زنی کنند و مراقب این همه گردشگر حاضر در منطقه باشند.

منبع: ماهنامه سرزمین من - مرداد ماه 1393
تدوین و آماده سازی برای انتشار در وب سایت : شهره السادات عربشاهی

استان مرتبط : گیلان  


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید