تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :1131

شما هم شب و روزتان را گم کرده اید؟

اوقات فراغت موج می زند در جاده شمال، هوا آبی، جنگل سبز و راه گرچه در ازدحام مسافران مدهوش بود اما انگار همه چیز یک جوری با هم کنار آمده بود تا ما به خودمان بگوییم قراره بریم خوش بگذره یا اصلا سر خودمان کلاه بگذاریم و بگوییم خوشیم به خوشی شما که با بلال، بستنی و یا پرتقال کوهی در ضیافت تعطیلات عید فطر هستید. البته کسی گفت راستش را بخواهید ته نگاه خیلی ها در پمپ بنزین ها مثلاً یا در آمد و رفت گذرگاه ها و این جور جاها مکدر است، من نبض بعضی ها را گرفتم که یعنی سلام که یعنی خداحافظ، بیشتر نبض ها ناموزون می زد. انگاری سفر آمده بودند تا فراغت را بازی دهند و غافل بمانند از گرفتاری های یومیه، حتی به قیمت گرفتاری تازه. به گمانم همین بود. راست گفته اند یک چیزهایی هست نمی شود پنهانش کرد. دود را می شود در هوا پریشان کرد. باران را می شود به دست چتر داد. اما آیا عقل را می شود به حال خود رها کرد؟ وقتی چیزهایی که می دانی و نمی دانی چرا نیشت می زنند، حتی اگر نسیم ناخواسته بوسه نثار رخسار شما کرده باشد؟ نه، چون احساسی در شما دلواپس است، می خندی اما خون سالم در تو تولید نمی شود. مثل خروس جنگی لاغری چون می دانی لذت آنی، بذر درد است. حالا ناچاری خودت را ورق بزنی تا شاید حالت بهتر شود. اما نمی شود. ناگهان بغل دستی می گوید: کجایی؟

- همانجایی که تو هستی.
شاعری که همان طرف ها در جاده جنون پرسه می زد با خیال راحت زمزمه کرد:
آرزو کردی که روزی عاشقت عاقل شود چارده شب صرف شد، دیوانگی کامل شود

هزار سال پیش من عاقل بودم چون کودک بودم چون ابر همیشه باران بود، درخت چهار فصل بود. جاده شوسه یا آسفالت منتظر شما بود تا با شما یک‌روزه خود را از سنندج به کرمانشاه برسانند. آن وقت ها اتوبوس ها دماغ داشت، مسافران اغلب همدیگر را می شناختند. راننده آشنا بود و شاگرد راننده دم هر قهوه خانه ای حال رادیاتور را می پرسید و با پیت حلبی آب چشمه در دهانش می ریخت. در تابستان هایی که بلبل با قناری سفر می کرد، پرستو همبازی گنجشک بود و بزغاله با بره در جوی شنا می کرد. آن صد سال پیش در طول سفر یکروزه که امروز یک ساعت و نیم بیشتر طول نمی کشد ما روی نیمکت قهوه خانه لم می دادیم و تا سروکله کارد پیدا می شد خربزه و هندوانه خودشان قاچ می شدند. چون می دانستند تا جنگل هست تبر هم هست و بعد که شما گلو تازه می کردید. بزها با اینکه می دانستند تنها در جایی که گوسفند نیست، محترم هستند اما سر سفره پوست هندوانه با هم قرج و قوروج می کردند. حتی یادم هست با هم آمدند ته اتوبوس و در قهوه خانه بعدی پیاده شدند تا در عروسی آقای مجنون و خانم لیلی در روستای بهار شرکت کنند. به وقتی که شکوفه سیب گلبهار بود بر سر کودکان بازیگوش.

آن روزگاران یادم هست دم عصر نرسیده به گاراژ کرمانشاه آقایان یدی، ارسلان و علی اشرف، حتی خانم ها بیان، شعله و شیرین جعبه نون نخودچی و آجیل را که خیلی آجیل بود تعارف می کردند تا زیر دندان دوروبری های توی اتوبوس، باغ انجیر، توت، پسته و بادام سبز شود. چون آن وقت ها هنوز پفک موتوری و چیپس دوچرخه ای اختراع نشده بود و خوشی به دلخوشی ما دلش خوش می بود. همان موقع ها بود که شیرین گفت: کجایی؟ در فکر کدام ستاره ای؟ و ارسلان جواب داد؛ وقتی تو ماهی نیازی به ستاره نیست

مثل بهانه گیرترین کودک زمین
عمری ست عیب جوی زمین و زمانه ام
تنها تو می توانی آرامشم دهی
دستت کجاست تا که بگیری بهانه ام

حالا و اکنون سفر باز می گشت از کرانه شمال. اما پنداری هیچ مقصدی منتظر نبود. ما در راهبندان خود را گم کردیم. در صفی که انتظار بن بست بود و با اینکه یک روز بعد از جمعه بود غروب در بزرگراه چالوس - مرزن آباد در آوار ترافیک برای همدردی با مسافرانی که پنج کیلومتر را 5/3 ساعته رفته بودند، خود را به دار شب آویخت. جاده راه نمی رفت از بس ماشین ها بیشتر از آدم ها بودند. حالا خشم در تاریکی می درخشید . من بانوی جوانی را دیدم که از طاقت سوزی دوستش میان جمعیت گمشده در ترافیک خشم و ضجه شد. من راننده جوانی را دیدم که در شانه خاکی، گردوغبار توزیع می کرد تا شاید چهار ردیف جلوتر بیاید، آمد، اما در خشم دو راننده آسفالت نشین، دماغش که چسب زخم بر سر داشت، خون چکان شد. در همین درماندگی ها بود که ناگهان مرد میانسالی کمک خواست؛ ای آدم ها که اسیر راهبندان اید آیا کیف پولی را ندیده اید که صاحبش را گم کرده باشد؟ چند جوان که موی سرشان رو به آسمان سوزن ته گرد شده بود و البته الکی خوش نبودند جواب دادند؛ ما دیدیم که سراسیمه می رفت و چه خالی می رفت. آن وقت آن مرد میانسال و آن جوان ها که موی سرشان برق گرفته بود دعوایشان شد و بقیه هی تماشا کردند تا بوق ها به صدا در آمد چون 2 متر ماشین ها حرکت کردند. در همین حوالی ها بود که روزنامه نگاری یاد روزگار اتوبوس های دماغدار افتاد، روی کاپوت داغ ماشینش با سر انگشت تیتر زد؛ ده ها هزار مسافر در راهبندان ماشین ها، شب و روزشان را گم کرده اند... و بعد چوپانی که رمه اش از وحشت ترافیک روی تپه قوز کرده ای پارک کرده بود، شب آواز شد و خواند

عشق آمد، چند روزی نیز دست و پا زدم
پیش بینی ها تحقق یافت، آخر جا زدم
پیش بینی ها تحقق یافت روحم بغض کرد تمام شعرها از آرش شفاعی

بررسی و نوشته: فریدون صدیقی
تدوین و آماده سازی برای انتشار در وب سایت : شهره السادات عربشاهی



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید