تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :595

شیوه اشتباه طراحی در عرصه عمومی یک شهر

ما در تعاریف‌مان نسبت به فضاهای عمومی دچار مشکل هستیم . در مورد فضاهای عمومی باید گفت که در هر جامعه ای یک تعریف مشخص و واحد وجود دارد . ایرادات زیادی به فضای شهری که امروز با آن مواجه هستیم می‌توان وارد کرد. برای مثال پل‌های عابر پیاده، مترو، اتوبوس و .. برای رفاه حال شهروندان به وجود آمده است که آنها در  هنگام رفت و آمدهای شهری از شرایط مطلوبی برخوردار باشند و در امنیت کامل باشند. در شهر بسیاری از مکان‌ها را می بینیم که اصلا پل‌های عابر پیاده وجود ندارد .
حتی پل های هوایی در نقاطی وجود دارند که به هیچ وجه احتیاج نیست و در برخی موارد نیز تعدادی از آنها بی مورد زیاد است و کارایی لازم را ندارد. ما در استانداردهایمان نیز دچار مشکل هستیم. تمام این اشکالات دست به دست هم می‌دهد تا اتفاقاتی ناگوار در محیط‌های شهری به وقوع بپیوندد. پل عابر پیاده برای حفاظت از شهروندان است اما ما همیشه استثناهایی را در کنارمان داریم که اکثرا برای آنها هیچ تمهیداتی را در نظر نمی گیریم و به آنها نمی‌اندیشیم. افرادی در جامعه ما به دلیل ناتوانی‌هایی که دارند در استفاده از این امکانات شهری اغلب دچار مشکل می شوند. فضای عمومی یکسری المان‌ها دارد که در همه جای دنیا واحد است و تغییری نمی کند. فضای عمومی همیشه باید در معرض چشم عموم مردم قرار گیرد و نباید هیچ گونه پوششی در این باره وجود داشته باشد و اگر این پوشش به وجود آید کاملا یک امر مغایر با قانون است.
از نظر اجتماعی هر جامعه چندین مولفه را باید در خود داشته باشد مانند آسایش اجتماعی، امنیت اجتماعی و خوانایی . منظور از خوانایی به این معنی است که افراد در عرصه عمومی در متروها و در اتوبان‌ها برای پیدا کردن مسیر خود دچار گنگی و عدم انتخاب راه درست نشوند .این موضوع بسیار جالب است در اتوبان ها بارها دیده‌ایم که تابلوهای راهنما پشت درختان انبوه قرار گرفته است و افراد را اغلب در انتخاب راه شان دچار مشکل می کند. خوانایی به این معنی است که شما به فضایی که وارد می‌شوید بتوانید به راحتی راه خود راپیدا کنید و به مقصد مورد نظرتان برسید. برای مثال شما زیرگذر چهار راه ولیعصر ببینید ماموران زیادی در آنجا حضور دارند تا به شما اطلاعات درست دهند تا راهتان را گم نکنید. این موضوع بیانگر شیوه اشتباه طراحی در عرصه عمومی یک شهراست.
بنابر این باید در عرصه عمومی یک جامعه امنیت اجتماعی ،خوانایی،آسایش روانی و هویت مقصد وجود داشته باشد. زمانی که شما وارد یک خیابان می‌شوید باید آن خیابان هویت مشخصی داشته باشد و دارای یک شناسنامه باشد و به شما بگوید که این خیابان به کجا می رود.مهم‌ترین موضوع در بحث عرصه عمومی امنیت عمومی است اینکه شما فرزندانتان را زمانی که به بیرون از خانه می فرستید نگران این نباشید که اتفاقی برای آنها رخ دهد. اما موضوع خودکشی در متروها را نمی‌توان ربط به مدیریت شهری داد بلکه این موضوع نشات گرفته از دنیای مدرن است و دنیای مدرن به دنبال خود افسردگی دارد و باعث خودکشی نیز می شود .
این موضوع به مشکلات اقتصادی و مسایلی از این دست ربط پیدا می‌کند.مدیریت شهری باید فضاهایی را در سطح شهر به وجود بیاورد که جوان‌ها یا اقشار مختلف جامعه بتوانند با یکدیگر در ارتباط باشند و با هم تعامل داشته باشند. این یکی از وظایف مدیران هر شهر است . تمام فضاهای شهری تعاریفی را در خود دارند برای مثال پارک ، فضایی است که در آن مردم به ورزش تفریح و گذراندن اوقات فراغت می‌پردازند. فضاهای عمومی باید نسبت به هدفی که دارند تجهیز شوند و قابل دسترس عموم باشند. همه اینها در یک سری شاخص‌های اجتماعی مشترک هستند و  باید جوابگوی این شاخص‌ها نیز باشند .ما باید تنوع اجتماعی را در جامعه به وجود بیاوریم .باید محل‌هایی را داشته باشیم که از طیف‌های گوناگون در آن حضور داشته باشند .فضای عمومی باید دارای اختلاط اجتماعی و تعامل اجتماعی باشد.
قمر فلاح - جامعه شناس شهری
به نقل از روزنامه آرمان امروز
 
 


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید