تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :2992

ضرورت بکارگیری فناوری های نوین ساختمانی در راستای حفاظت از محیط زیست

16 خرداد روز جهانی محیط زیست

در سالهای اخیر مصالح ساختمانی و تکنولوژی های مرتبط با آن تکامل یافته اند و این در حالی است که شرایط ساخت و ساز منعکس کننده استانداردهای زندگی یک جامعه است.

معماری پایدار - معماری سبز و معماری اکولوژیک مفاهیمی هستند که همگی در یک راستا یعنی استفاده بهینه از امکانات و مصالح و فناوری های ساختمانی و در جهت بهینه سازی مصرف انرژی و مواد ساختمانی و کاهش هزینه های اجرایی ساختمان و ارتقای کیفی آن بکار رفته اند.

در کلیه این موارد دوام - پایداری - کاهش خطرات و پاسخگویی بهتر به نیازهای اقتصادی و اجتماعی با رعایت استانداردها مدنظر قرار گرفته است.

شرایط فعلی ایران گویای این است که با وجود اینکه سالها است که بحث تکنولوژی - کاهش مصرف انرژی و عایقکاری ساختمان - پاسخگویی به نیازهای اکولوژیک و طبیعت گرایی در آن مطرح شده و برای اکثر آنها نیز آیین نامه وجود دارد ولی کمبود نظارت کیفی بر اجرا و یا حتی فقدان نظارت کیفی سبب شده که ساختمانها با همان روشهای سنتی تداوم یابند.

هدف از این گفتار اشاره به چند نمونه بهینه نیست بلکه اشاره به سیاست های جامع در مقیاس کشور است. اگر امروز ما تکنولوژی ساخت و ساز را با استانداردهای جهانی قیاس کنیم شاید در نوشتار به هم نزدیک باشیم ولی در اجرا و کنترل بسیار با هم فاصله داریم. به همین خاطر ساختمانهایی محصول کار است که ناپایدار و از دست دهنده مقدار زیاد انرژی ( چه در هنگام ساخت و چه در هنگام نگهداری و مصرف) هستند و در نهایت تخریب محیط زیست روز به روز سرعت و شتاب بیشتری به خود می گیرد . ( توجه شود به فرآیند ساخت و ساز شتابزده در کلان شهرها)

بنابراین بحث می تواند مترکز شود بر:
  • تشخیص استانداردهای مورد نیاز و به روز شده
  • تشخیص چه نباید کردها به طور قاطع( که خود مرتبط است با استانداردهای ساختمانی از طراحی تا اجرا)
  • توجه به بازیافت مصالح ساختمانی
  • توجه به سبک سازی ساختمان به خاطر مسائل ایمنی در برابر زلزله و در ضمن بهینه بودن آن در مقابله با شرایط گرمایی و سرمایی
  • ارتقاء کیفی مصالح ساختمانی از جمله آهن و سیمان و سایر موارد
  • توجه به موقعیت محیطی ( دشت - کوهپایه و کوهستان ) و استفاده از طراحی مناسب و در خور شرایط محیطی ( نگاه کنید به ساختمانهای نامناسب اجرا شده در کوهپایه ها و ارتفاعات شهر تهران)

عدم توجه به نکات ذکر شده نتیجه ای جز معماری ناپایدار - بدون کیفیت و با هزینه های نگهداری بالا ندارد . در فرآیند ساخت و ساز امروزی ما استفاده بی رویه از انرژی های تجدید پذیر -عدم کنترل کامل جهت از دست ندادن انرژی (چه گرمایی و چه سرمایی) - استفاده از مصالح ساختمانی و سنگهای طبیعی بدون توجه به میزان تخریب محیط زیست امری عادی است.

در مقایسه با استانداردها و فناوری هایی که اجرایشان در بسیاری از کشورها اجباری است در ایران شرایط گویای تفاوت آشکاری است که عمدتا آن را در میزان مصرف آهن - سنگ - آجر و بتن در احجام زیاد (به خاطر کمبود کنترل کیفیت سیمان) شاهد هستیم.

موضوعات فوق نشان دهنده ضرورت تدوین مقررات کنترل مصالح در حین اجرا نظیر سنجش مقاومت بتن و عایق بندی مناسب و بسیاری از موارد دیگر طبق استانداردها و در نهایت ارزیابی کیفی ساختمان و قابلیت بهره برداری از طریق مقامات مسئول به جای پایان کار کمی و سطحی است .

در نتیجه فقط با اجرا و دستیابی به این سطح از فرآیند اجرا می توان به مصالح و فناوری های نوین آن فکر کرد . این در حالی است که طیف جدیدی از مصالح ساختمانی وارد صنعت ساختمان شده است که به عنوان نمونه می توان به استفاده از نانو تکنولوژی در صنعت ساختمان اشاره کرد که در جای خود در کاهش مصرف انرژی سهم بسزایی خواهد داشت.

تدوین : دکتر حسنعلی لقایی - عضو هیات علمی دانشکده شهرسازی دانشگاه تهران - عضو شورای راهبردی فناوری‌های نوین ساختمانی

موضوعات مرتبط : فناوری های نوین ساختمانی    


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید