اواخر دی ماه سال ۱۳۳۱ دولت دکتر مصدق به سبب نزدیک بودن نوروز، بهای بانکی سکه طلا (یک پهلوی) را ۷۵ تومان تعیین کرد که فروشندگان باید آن را با افزودن ۵ قران سود، به ۷۵ تومان و ۵ قران می‌فروختند. بهای سکه طلا در ایران طی بیست و پنج سال بعد از آن با اختلاف یک تا پنج تومان بیشتر در همین حدود بود. در سال ۱۳۵۷ارزش سکه یک پهلوی به علت افزایش سریع و بی‌سابقه بهای طلا در بازار بین‌المللی و نیز نگرانی مردم از اوضاع وقت کشور به ۴۰۰ تومان رسید و در سال ۱۳۵۸ که ارزش طلا در بازارهای جهان تا سه برابر افزایش یافت بهای هر سکه طلا در ایران تا هزار تومان بالا رفت.

منبع: روزنامک