تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :1538

معماری پایدار، شهر پایدار

یکی از رفقا گفت چند روز دیگر روز معمار است.
نمی خواهی چیزی بنویسی؟
گفتم فرصتی نیست از آن گذشته چه بنویسم؟
گفت مثلا خودکشی انسان به دست انسان
فکر کردم گفتم عنوان جالبی است با مرگ شهرها هماهنگ است یعنی عدم توجه به توسعه پایدار

لازم شد کنگلومرایی به نام کلان شهر که انسانها برای زندگی خود ساخته اند را تشریح کنیم تا دریابیم آنچه که خود ساخته ایم چگونه ممکن است باعث نابودی و مرگ خود گردد.

مامفورد می گوید مبدا پیدایش شهرها مبهم و ناپیدا است قسمت عمده ای از گذشته آن مدفون شده و یا طوری صدمه دیده مه قابل تشخیص نیست و نتایج مطالعات آینده را هم نمی شود پیش بینی کرد.

آیا شهر از صورت فعلی خود خارج خواهد شد؟ یا اینکه تمام سیاره زمین به صورت یک کندوی بزرگ در خواهد آمد(که این خود باز نحوه دیگری از نبود شدن شهر از مفهوم حقیقی امروزی آن است)

آیا آن احتیاجات و درخواست ها که بشر را وادار کرده است که زندگی شهری به صورت امروز (آمریکا)  را وجود آورد جای خود را به هدف های والاتر و ایده های درخشانی که روزی اورشلیم، آتن و فلورانس به آن نوید می دادند خواهند داد؟ و اصولا آیا یک امکان انتخاب بین خوب و بد وجود دارد؟ که آن عبارت باشد از امکان ساختن شهر جدیدی که پیشرفت زندگی آینده بشر را به طور مثبتی تضمین کند.

اگر قرار شود پایه تازه ای برای زندگی در شهر بگذاریم باید حقیقت تاریخی شهر و نقش انسان در شهر را درک کنیم و مابین نقش های اصلی آن در زندگی فرق گذاریم یعنی آنچه که از آن به دست آمده و تغییر و تحولاتی که بعدا ممکن است در آن ایجاد شود را بشناسیم.

بدون شناخت و مطالعه کافی در تاریخ گذشته نمی توانیم قضاوت عادلانه راجع به حال و یا دید وسیع راجه به آینده داشته باشیم.

با در نظر گرفتن اینکه 5000سال طول کشیده که ما به وضع نسبتا قابل درکی طبیعت و مفهوم استفاده از نیروهای موجود در آن پی ببریم شاید حتی بیشتر طول بکشد تا واقعا به درک نکات ناشناخته موجود در طبیعت پی ببریم.

در شفق تاریخ شهر به صورت کامل و پخته ای در رابطه با تهران و روش و نوع زندگی انسان دیده می شود مثل شهرهای قرون وسطایی شهرهای اتروسک که در رابطه مستقیم استفاده از نیروهای موجود در طبیعت ساخته شده اند که در بین آنها و مهمترین آنها و دموکرات ترین آنها شهرهای نظام یافته ایران از بهترین مثالها است.

وقتی ما بالاخره به دوران خودمان می رسیم که اجتماع شهری به صورت های مختلفی درآمده است و روز به روز باعث خرابی و نابودی روابط بین خود و شهر شده است که لازم است با حضور ذهن راجع به گذشته و وسعت نظر درباره تصمیماتی که در زمان های گذشته گرفته شده تا شهرهای آن زمان را با هماهنگی کامل با خود و در رابطه ای دموکراتیک با مردمی که  در آن زندگی می کنند درآورده است ما قادر خواهیم بود که با تصمیمات و اتفاقاتی که بشر امروز با آن روبروست و بالاخره زندگی او را عوض خواهد کرد. قبل از اینکه لایه های ازن بیش از این سوراخ شود با آنچه که باعث این همه نابسامانی های غیر انسانی گردد با آن مقابله کنیم.

به طور خلاصه یا بشر خود را وقف بالا بردن و توسعه عمیق ترین پدیده های انسانی می کند و یا تسلیم قدرت های اتوماتیک و صنایع آلوده که خودش به وجود آورده می شود که این خود تسلیم سیر قهقرایی و گم کردن حقیقت انسانی است این انتخاب دوم با خود یک پیشرفت تدریجی انهدام احساسات عواطف روابط انسانی قدرت خلاقه و بالاخره وجدان را همراه خواهد آورد که امروز جهان سوم را در مقابله با جهان اول درآورده است به طریقی که تمام پدیده های انسانی و بشری را به تدریج مقهور خود کرده است.

قبل از اینکه اکثریت بشریت مجبور به قبول این دورنمای وحشتناکی که زرق و برق های ظاهری مانع دیدن واقعیت آن است بشود بی مناسب نیست که یک نگاه منصفانه و بی غرضانه به پیشرفت ها و توسعه های امروزی بشر که به صورت شهر پدید آمد بیندازیم تا یک تصویر جدیدی از آنچه وجود دارد (که شامل تخریب طبیعت شخصیت و شاید تمام خواص و روابط بشر با خود و طبیعت موجود می شود ) را بتوانیم در ذهن و فکر خود مجسم کنیم تا شاید بدینوسیله بتوانیم و قادر شویم از این همه خرابی ها و آلودگی ها به منظور رسیدن به روابطی انسانی در کار و زندگی و در نتیجه طرح جدید برای شهرهای آینده تصویر نماییم.

 

 بررسی و نوشته: سیروس باور
تدوین و آماده سازی برای انتشار در وب سایت : شهره السادات عربشاهی

 

موضوعات مرتبط : روز معمار   معماری پایدار    
عضو مرتبط : سیروس باور  


نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید