تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :1192

معمار می تواند!

شهری آرام  و منظم!
میدانی خاطره انگیز!
خیابانی پرتکاپو  و پویا!
پارکی مملو از مردم در حال سپری کردن اوقات فراغت!
سینمایی با صفهای طویل و تریایی که جای سوزن انداختن ندارد!
کتابخانه ای که کانون فعالیت و تمرکز پژوهشگران است!
فرهنگسرایی با برنامه های بی وقفه هنری و اجتماعی!
و خانه هایی که مردم درآن به آرامش میرسند.
و تمامی این فضاها و کالبدی که در آن حیات دمیده شده، تنها یک خالق دارد؛ معمار!

آری این معمار است که با به رقص درآوردن قلم خود بروی کاغذ بی جان، رویاهای یک ملت را به نقش میکشد و  به مردم نوید روزگاری آرام و زیستی شکوهمندانه را میدهد! این معمار است که با تکیا بر خلاقیت و خط هنرمندانه خود، کالبد زندگی ثمرمندی را برای مردم فراهم می آورد! این معمار است که با طراحی فضایی سبز، این امکان را فراهم میکند تا آدمی، به دور از هیاهوی شهر، اندکی در سکوت، خود را بازیابد و با لبخند توام با آرامش و رضایت به متن زندگی بازگردد! این معمار است که با زنده نگاه داشتن طبیعت در قلب شهر صنعت زده ی امروز، انسان را به بازگشت به سرشت پاک خود ترغیب میکند! این معمار است که با خلق خانه ی امن و مهر، میتواند بنیاد خانواده را مستحکم و شکاف میان نسل دیروز و امروز را در این عصر سستی حریمها، به عصاره عاطفه و احترام پرکند! این معمار است که تصمیم میگیرد مرد در مواجهه با سمبل آستان الهی، به خشوع زانو زند و اشک احساس حقارت بندگی بر گونه ی ظریف زن بلغزد!

آری این معمار است که میتواند یک جامعه را به اوج عزت نفس برساند و آنها را وادار به احترام متقابل و همزیستی مسالمت آمیز کند!

و این همه، نه شغل و پیشه معمار، بلکه وظیفه و رسالت تاریخی اوست! حال خود قضاوت کنید و به شهر و محله و کاشانه خود بنگید؛ آیا آنچه به عنوان فضای زیست، پیش روی ماست، زیبنده ملتی تاریخ ساز و مردمی اصیل و متمدن است؟ آیا زمان آن نرسیده تا از دریچه ای انسانی و با نگاهی پدرانه، به مقوله ی معماری نگریسته و از قید و بند کلیشه های مرسوم رهایی یابیم؟ شاید نیک آن بود تا در این ایام به تلخی قلم نزنم، اما اگر امروز به خود تلنگری نزده و از خواب غفلت برنخیزیم، و اگر در این هفته که به نامه خالقانه ی معمار مزین است، جریان معماری روز را نقد نکرده و سیمای امروز شهر را بازنیابیم، فردا دیر است! چه زمانی بهتر و مناسب تر از هفته معمار برای آسیب شناسی معماری امروز کشورمان و نقد خودمان؟ که بی شک این تیغ برنده نقد است که علف های هرز باورها و روشهای اشتباه را می زداید و نسلی فرهیخته و خلاق از دل آن می روید؛ نسلی که خالق کالبد و فضایی خواهد شد که آیندگان به نیکی و احترام از آن یاد خواهند کرد.

 

عباس رزاز زاده - علی رافع (عارف)



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید