Error parsing XSLT file: \xslt\ammiBreadCrumb.xslt تاریخ آخرین ویرایش : دوشنبه،19-4-1396
تعداد بازدید :1374

About Us! (سخن خرداد ماه ۱۳۹۳)

همه خوب اند اما نه برای همه کار!!!(ضرب المثل اسپانیایی)

همه ما می دانیم که ژاپن پس از جنگ جهانی  و قبول شکست در آن نبرد خانمان برانداز تمام بودجه و نیروی درونی خودرا صرف مسئله تعلیم و تربیت نمود.همه ما می دانیم!همه ما می دانیم که هرجای این کره خاکی اگر نامی از تحول و پیشرفت بر زبان جاری می شود محال است که با دیدگاهی نو و نظامی نو در عرصه تعلیم و تربیت در آن کشور مواجه نشویم.همه می می دانیم!اما من نمی دانم چرا در روز ملی معمار که به تازگی از سر گذراندیم حتی به مسئله روشهای نوین پیمانکاری اشاره ای شد اما به مسئله آموزش هیچ اشاره ای نشد؟شاید آموزش ما واقعا مشکلی ندارد!البته مثل همیشه مقوله دل فریب افزایش کمی آمار دانشجویان معماری مطرح شد و مسئله ایجاد بازار کار برای این خیل عظیم از طرف کسانیکه همین اندک بازار موجود را بواسطه تجربه و دانش و نفوذ خود حق مسلم خود و شرکت های مهندسین مشاور عریض و طویل خود می دانند مطرح شد که این خود از پارادوکس های زنده و اجتناب ناپذیر های زندگی این روزهای ماست! اما مسئله من مسئله کیفیت آموزش معماری است.همه ما می دانیم چیزی به نام دانشجوی بد وجود ندارد،این استاد است که خوب و بد دارد. حال بیایید واقع بینانه ببینیم چرا بحث کیفیت آموزش معماری مطرح نشد؟چرا بحث اساتید مطرح نشد؟من به همین بهانه وارد بخش دوم حرفهایم میشوم.آنجا که می گویم اصالتا در روز ملی معمار هیچ فضایی به بیشترین جمعیت اماری این تخصص داده نشد.به جوان ها!...من در روزهای پس از این جشن فرخنده دست به تحقیقات میدانی و تلفنی از دوستانم زدم.هیچ تریبونی به جوانان داده نشد.این چیزی نیست که من اثبات کنم.همه ما این را بهتر می دانیم! شاید وقت آن رسیده باشد که مجال بیشتری به جوانها بدهیم.البته مفاخر و پیشکسوتان سرمایه های معماری ما هستند اما جوانان معمار نیز باید سرمایه گذاری شوند.اگر اعتمادی به جوان ها نداریم باید دیگر حرفی از سرعت کند پیشرفت نزنیم.دیگر نباید از پیری زودرس حرفی بزنیم زیرا همه امور به دست ماست و این موجب فرسودگی زودتر ماست.در فضای معماری امروز ایران جوانها بیشترین جمعیت آماری را دارند اما کمترین بهره وری را دارند.ما باید به آنها فضا بدهیم.بخاطر توانایی هایی که دارند.بخاطر جهانی که آنها بهتر از ما می شناسنداش.این یک انتخاب نیست،این یک ضرورت است.من به گام آخر بحث خود وارد میشوم.به انجمن مفاخر معماری ایران.جاییکه ظاهرا باید مملو باشد از اساتید کهنه کار معماری ما.جایی برای محفل های کسل کننده و ذکر خاطرات قدیمی.اما اصلا اینگونه نیست.اتفاقا آنجا میدانگاهی است برای کسب تجربه برای جوانان گمنام!...مثل من!امروز انجمن مفاخر معماری ایران به کمک اعتمادی که سران و ریاست آن به جوانان دارد پویا ترین ارگان معماری ایران است.ما در سایه بینش و تدبیر اساتید معماری کشورمان و نیروی انگیزه خود پروژه های تحقیقاتی گوناگونی که یکی از دیگری برای معماری کشورمان واجب تر است را در دست انجام داریم.اینجا جایی است که هر دانشجوی جوان معماری میتواند به دور از نیات آلوده کننده مالی یا سیاسی یا شخصی،فقط و فقط برای دل خودش،برای معماری کشورش کار علمی کند.اینجا تعلیم و تربیت از حد حرف و آتلیه گذشته است و به عرصه کار حقیقی پیوسته است.ما فازی تجربی از کار مطالعاتی را تجربه می کنیم.اینجا پیرترین و پویاترین مرکز معماری ایران است.جایی که هر هفته جلسات منظم  بین مدیران دارد.جلسات هم اندیشی برای عموم دارد.برنامه دارد.وبسایت دارد.اردو و بازدید دارد.شاخه های زیر دستی و کانال های بالا دستی دارد.شبکه ای از موسسات علمی را اداره می کند.فقط کار علمی و تحقیقاتی می کند.اینجا برای خود دانشگاهی است!اینجا انجمن مفاخر معماری ایران است.این را همه ما می دانیم!

علیرضا عظیمی حسن ابادی،کارشناس ارشد معماری و مدرس دانشگاه



نظرات:

برای ارسال نظر جدید ابتدا باید وارد سایت شوید