ز کوی یار می آید...

نسیم باد نوروزی که در لطافت طبعش سخن نیست وزیدن آغاز کرده است... راستی باد نوروزی از کجا می‌وزد؟ کوی یار کجاست؟ خانه دوست درکدامین سامان است؟  معمار آن خانه و طراح آن کوی و شهر کیست؟ چرا آنگاه که در کوی یاری، همه آرامش جهان با توست؟ چرا آنگاه که سوی خانه دوست به آفتاب سلامی دوباره می‌کنی انگار تولدی دیگر یافته‌ای؟ چرا خوشایندترین بادها از کوی یار می‌وزد؟

بهارخواب خانه دوست چگونه فصلی است؟ جنس مصالح خانه چیست؟ خاک کدام سرزمین با آب کدام رود آمیخته تا خشت شود و در وزش باد صبا یا در آتش خورشید خشک شود؟ در نقشه مکان یابی و جانمایی کوی یار، اسطرلاب اسرار چگونه بکار گرفته شده است؟ بیرونی آن خانه ن آن آن از هشتی و حوض کوچک نمی‌گذرد تا به درگاه عاطفه باز شود؟ اندرونی آن از شاه‌نشین  و اتاقهای سه‌دری، پنج‌دری تا هفت‌دری با ارسی‌های رنگارنگشان... همه از ملاط بیریایی و مهر نیست؟ بازی نور چگونه در هر اتاق و هر سرسرایش جاری است؟ آفتاب چگونه در هر جا که باید حضور دارد؟ باغچه‌اش چگونه در دل حیات، حوض را درآغوش گرفته است؟ درختانش چگونه با نور قد می‌کشند؟ باد چگونه به خدمت این خانه درآمده است؟ 

گل چگونه شکفته می‌شود در کوی یار؟ آهک چگونه؟ آجرهای کوی دوست از جنس تپش دل نیست؟ گنبدش نیم طرحی از کره چشم نیست که چنین دلنواز بر دیده می‌نشیند؟  طراح خانه دوست و سازنده آن سامان کدام چیره دستِ  حکمت پیشه است؟ چگونه چنین هماهنگ همه اجزای جاندار و بیجان را به هم پیوند داده بی هیچ ناسازگاری؟

عطر کدام گل بهاری را معمار کوی یار بر لعاب کاشی‌ها ریخته که چنین دلنشین بر مشام جان می‌نشیند؟  آیا طراح خانه دوست برباد نوروزی سوار نیست؟ آیا سرزنش نمی‌کند "هر کسی کو دور ماند از اصل خویش" و سفارش نمی‌کند "باز جُستنِ روزگارِ وصل" را؟

در آستانه بهار با میرِ نوروزی پیمان می‌بندیم دگرگونی را از درون خویش آغاز کنیم... همچو معمار خانه دوست از دل و با دل و  سازگار با گنبد دوار بسازیم... زمین با رودها، کوه‌ها، تپه‌ها، دریاچه‌ها و جنگل‌هایش را حرمت گذاریم که هر یک نشانه‌ای است از یار.. پیمانکارِ دوست باشیم... تنها یار را کارفرمای خویش بدانیم... بسازیم بنایی و کویی که عاشقی بماند....   

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

         یادگاری که در این گنبد دوار بماند

در غوغای رنگ رنگ بهار گوش به آواز فصل عاشقی می‌دهیم که از نی و نای مرغان برمی‌خیزد و در گوش زمین و زمان می‌پیچد.

نوروزتان مبارک!

فاطمه ظفرنژاد

وب سایت انجمن مفاخر معماری ایران - نسخه مناسب چاپ

Main-URL : http://ammi.ir/اخبار-و-مقالات/مقالات-معماری-و-شهرسازی/ز-کوی-یار-می-آید/
Short-URL : http://ammi.ir/Go/35349