به نام خدا
دویست و شصت و دومین گفتمان هنر و معماری
شكل گيري خيابان وليعصر تهران تقريبا با آغاز معماري معاصر ايران همزمان است. اين خيابان با طول بالغ بر 8/17 كيلومتر در ابتدا جاده مشجري بوده كه تهران را به شميران متصل ميكرده است. جاده به دستور رضاشاه ساخته شده به نحوي كه دسترسي مستقيمي از كاخ مرمر به كاخ جديد سعد آباد ايجاد نمايد. انتهاي جنوبي اين خيابان به ايستگاه مركزي راهآهن تهران و انتهاي شمالي آن به پل تجريش و با يك انشعاب به مجموعه سعدآباد ختم ميشود. در طي اين مسير طولاني، دشت، دامنه و كوهپايههاي رشته كوههاي البرز با اختلاف ارتفاعي بيش از ٥٠٠ متر تجربه شده است؛ در حالي كه در شمال مسير همواره كوههاي سربرافراشته البرز خودنمايي ميكنند؛ در كنارههاي خيابان دو رديف و در قسمتهايي چهار رديف درختان چنار كاشته شده كه مجموع آنها در حدود ١٦٠٠٠ اصله تخمين زده ميشوند، كه در حال حاضر ٦٨٠٠ اصله درختان قديمي آن باقي ماندهاند و بقيه خشك يا بريده شدهاند. از اواخر دهه ١٣١٠ و سالهاي ابتدايي دهه ٢٠، و همراه با توسعه شهر تهران، به تدريج نقش وليعصر از حالت جاده دربسياري از نقاط، به يكي از خيابانهاي اصلي شهر تغيير پيدا كرد. بسياري از فعاليتهاي مهم در مقياس شهري و حتي بينالمللي در حول و حوش اين خيابان شكل گرفتند و باعث رونق زياد درآن شدند. در حال حاضر اين محور شمالي- جنوبي را مهمترين محورهاي شرقي-غربي تهران چون مولوي، جمهوري، انقلاب، طالقاني، بلوار كشاورز، استاد مطهري، شهيد بهشتي، همت، ميرداماد، نيايش و پاركوي قطع ميكنند و مهمترين تقاطعهاي شهر را تشكيل ميدهند.
از اواخر دهه چهل شمسي بر اساس طرح جامع تهيه شده توسط ويكتور گروئن آمريكايي و مشاور ايراني فرمانفرماييان، توسعه تهران بيشتر از حالت شمالي-جنوبي، جهت شرقي- غربي به خود گرفت و شبكه بزرگراهي عظيمی براي تهران در نظر گرفته شد و درميان آن شبكه، نقاط و مناطق سكونتي و فعاليتي قرار گرفتند؛ كه كمابيش شبكه راههاي تهران امروز بر پايه همان طرح جامع به وجود آمده است. بعد از آن سالها و با توسعه شهر، تمام طول مسير وليعصر به صورت يك خيابان درآمد و ديگر كسي هيچ قسمتي از آن را جاده اطلاق نكرد. خياباني كه بدنههاي آن را ساختمانها فرا گرفتند و بسياري از فعاليتهاي تفريحي در آن، همانند باغوحش تهران، فانفار و مينيگلف، كه در ارتباط با يك جاده مشجر برون شهري تعريف شده بودند، از آن نقل مكان كردند. امروز اين خيابان به عنوان عامل اتصالدهنده شمال و جنوب تهران با پيادهروهايي كه هر چند اشكالات زيادي دارند ولي همچنان بهترين مسير پياده شهر را شامل ميشوند، نقش مهمي دررابطه با ايجاد تعاملات اجتماعي ميان اقشار مختلف مردم و تعريف فضاهاي عمومي براي مردم شهر بازي ميكند. باتوجه به كمبود چنين فضاهايي در كلانشهر تهران، به نظر ميرسد تقويت موضوع فضاهاي عمومي شهري در خيابان وليعصر به عنوان محور مركزي شهر تهران ميتواند بخشي از خلا چنين فضاهايي در اين شهر را جبران نمايد.در دویست و شصت و دومین گفتمان هنر و معماری که به موضوع فضاهای عمومی در خیابان ولیعصر و تعریف یک نوع زندگی شهری در آن اختصاص دارد، آقایان دکتر ایرج اعتصام، مهندس سید محمد بهشتی، دکتر احمد سعیدنیا، مهندس سامان سیار، دکتر اسماعیل شیعه، دکتر اسکندر مختاری طالقانی و مهندس حمید میرمیران سخن خواهند گفت که با نمایش گفت که با نمایش فیلم همراه است. دبیر پنل گفتگو آقای مهندس عباس شیعه هستند.
زمان: چهارشنبه 29 آذر ماه 1396 از ساعت 15:30 الی 17:30
مکان: موزه هنرهای دینی امام علی (ع) خیابان ولیعصر (عج) – بالاتر از ظفر – بلوار اسفندیار – شماره 35
