علیرضا قهاری در گفتوگو با خبرنگار اجتماعی برنا ضمن بیان این مطلب اظهار داشت: با وجود این که سابقه معماری پایدار ریشه در تاریخ معماری ایران دارد اما متاسفانه در معماری معاصر ما این نوع از معماری به ویژه در كلانشهرهایی همچون تهران كه شهروندانش نیاز بی حد و حصری به طبیعت در فضای خانه های خود دارند، به طور کامل فراموش شده است.
رئیس بنیاد مفاخر معماری ایران افزود: این در حالی است كه ساخت و سازهای بیرویه و غیر اصولی در تهران روزانه درصد زیادی از محیط زیست و منابع سرشار از انرژیهای طبیعی را از بین میبرد.
قهاری با بیان اینكه معماری پایدار در میان معماران و حتی دانشگاهها جایگاهی ندارد تصریح کرد: متاسفانه در حالیكه معماران تقریبا در بیشتر كشورهای پیشرفته از شاخصهای معماری پایدار بهره میگیرند، هنوز معماران ایرانی با این سبك و نوع از معماری نا آشنا بوده و حتی در دانشگاههای كشور درس یا واحدی در این زمینه تدریس نمیشود. تنها انجمن مفاخر معماری ایران در سال 1386 همزمان با روز جهانی معمار، توجه به معماری پایدار را شعار خود كرده است.
این مقام مسوول توضیحات خود را اینگونه تكمیل کرد که با توجه به شرایط بسیار خطرناك محیط زیست ایران و از بین رفتن گونههای زیاد زیست محیطی در كشور، باید معماران توجه زیادی به این نوع از معماری داشته باشند و با ارائه نظریات و راهبردهای علمی، گامهایی را برای شروع این نوع معماری در كشور بردارند.
رئیس بنیاد مفاخر معماری ایران با بیان اینکه معماری ایرانی با توجه به آنكه تحت تاثیر مسائل اجتماعی، اقتصادی و اقلیمی شكل میگیرد تاکید کرد: متاسفانه معماران و مسوولان حوزه شهری هیچ توجهی به این مسائل نداشته و تنها به افزایش تعداد ساختمانهای زشت و ناهمگون در شهر كه هیچ ارتباطی با انسانها ندارد، فکر می کنند.
خبرگزاری برنا – 8 آذر 1389
