نكوداشت زنده یاد محمدكریم پیرنیا این هنرمند معمار فقید به همت انجمن مفاخر معماری ایران و كانون مهندسان معمار دانشگاه تهران در موزه هنرهای دینی امام علی(ع) برگزار شد.
به گزارش ایسنا، در این مراسم كه شامگاه 27 شهریور با حضور جمعی از هنرمندان، معماران و دانشجویان این رشته برپا شده بود، بعد از پخش نماهنگی از زندگی محمدكریم پیرنیا، غلامحسین معماریان از چگونگی شكل گیری و انتشار كتاب این زنده یاد سخن گفت.
معماریان كه سال 1361 برای نخستین بار در بازگشت از ایتالیا با محمدكریم پیرنیا دیدار كرده و بعد از آن در سال 65 به عنوان دستیار این استاد وارد دانشكده هنرهای زیبا شده بود، گفت: آن زمان به عنوان یك دانشجوی معماری در ایتالیا با مشكل منابع و مراجع مواجه نبودم، در حالی كه این ضعف به شدت در ایران دیده میشد و متاسفانه كتابهای زیادی در حوزه معماری اسلامی و ایرانی وجود نداشت.
او با اشاره به جایگاه ویژه پیرنیا در این عرصه عنوان كرد: ایشان تاكید داشتند كه این كتابها حتی به صورت دستی چاپ و در اختیار علاقمندان قرار گیرد. در حالی كه دوستان اعتقاد داشتند كتابهای ایشان باید با حاشیههایی پیرامون آن چاپ شود، اما به زعم بنده وضعیت جسمی ایشان به گونهای نبود كه در این عرصه درنگ كنیم.
او پیرنیا را همچون گنجی دانست كه باید در آن زمان از دستاوردهایش استفاده میشد و گفت: در آن سالها كمتر كسی جرات آن را پیدا میكرد كه تنها دانشكده معماری را ترك كند. البته این اتفاق باعث شد ایشان نزد معماران قدیمی آموزش و تخصص ببینند و چنین كتابهایی را به عنوان دستاوردهای خود در اختیار جامعه معماری قرار دهند.
او ادامه داد: سال 65 اولین كتاب ایشان با عنوان «شیوههای معماری ایرانی» را آغاز كردم.در این كتاب، كل تاریخ معماری ایران به روش ایشان تدوین شده است و خوشبختانه كتاب در زمان حیاتشان منتشر شد. هرچند كه برای پیدا كردن ناشر با مشكلات متعددی روبهرو شدیم و حتی دانشكده هنرهای زیبا و یا دانشگاه یزد حاضر به چاپ كتاب نشدند.
به گفته معماریان، كتاب دوم او نیز در زمان حیات پیرنیا با عنوان «آشنایی با معماری اسلامی» منتشر شد. تمام كتاب حاصل چهار جلسه پرسش و پاسخ با ایشان بود. كتاب سوم نیز همان شیوه شناسی استاد پیرنیاست كه با تغییراتی با عنوان «سبك شناسی معماری ایرانی» منتشر شد و چند صد دانشجو برای جمعآوری نقشههای این كتاب كمك كردند.
صادقیان از استادان معماری دانشگاه یزد نیز در بخش دیگری از این نشست گفت: ارزش ایشان برای ما یزدیها بسیار زیاد است، زیرا یزد به عنوان اولین شهر خشت خام و دومین شهر نمونه هنر،استادی را در دامان خود پرورش داد كه علاقه بسیاری به هنر معماری داشت و علاوه بر آن شعر، خط و موسیقی را تعقیب میكرد. چه بسا كه ایشان زمانی كه به نقش جهان وارد شدند گفتند زمزمههای شور را شنیدم.
اطلاعات – تاریخ خبر: سه شنبه 29شهریور 1390
